Sunday, December 25, 2016

အိမ္သာထဲထိ ဖုန္း ယူသြားတတ္သူေတြ သိထားသင့္



တစ္ခါ တစ္ရံ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔ ဖုန္းကို အိမ္ထဲထိ ယူသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါ သိပ္ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ အေလ့ အက်င့္ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ ကိုယ္တုိင္နဲ႔ အျခားသူေတြကို ေရာဂါပိုးေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ေစႏုိင္ပါတယ္။ 

လက္ကေဆး စရာရွိိတာကိုေဆးျပီး ဖုန္းကိုင္မယ္ ဆုိရင္ေတာင္ လက္ေဆး ရတာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစႏုိင္ သလို ဖုန္းေပၚ ကပ္ပါလာတဲ့ ဘက္တီးရီးယား ပိုးေတြ အားလုံး လက္ေပၚျပန္ေရာက္ သြားပါလိမ့္မယ္ လုိ႔ တစ္ကုိယ္ေရ သန္႔ရွင္းေရးဆုိင္ရာ ကြ်မ္းက်င္သူ ေဒါက္တာ Lisa Ackerley က ဆိုပါတယ္။ 

ဗုိင္းရပ္စ္ေရာဂါပုိး နဲ႔ မစင္ အညမ္းအေၾကး ကူးေျပာင္းမွာ စိုးရိမ္ ပါက အိမ္သာထဲ ဖုန္း မယူသြားသင့္ဘူးလုိ႔ Queen Mary's တကၠသိုလ္ ဇီဝေဆးဝါး သိပၸံ ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ ဒါရုိက္တာ ေဒါက္တာ Ron Cutler က ေျပာ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ 

အညစ္အေၾကး ပမာဏ က အိမ္သာ ရိွတဲ့ေနရာေပၚ မူတည္ျပီး မ်ားစြာ ျခားနားတယ္လုိ႔ သူက ဆုိပါတယ္။ ရုံးေသးေသးေလးက ျပသနာ မျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ေရာဂါ ပုိးမႊားေတြ အဆင့္ဆင့္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနႏုိင္တဲ့ ေဆးရုံ သုိ႔မဟုတ္ အေပ်ာ္စီး သေဘၤာေတြ ကေတာ့ တစ္ၿခားစီျဖစ္ပါတယ္။


အိမ္ေထာင္ေရး သုခ ျပည့္၀ေစႏိုင္မယ့္ ဘဘာ၀ထြက္ သစ္သီး ၅ မ်ိဳး



အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြဟာ မိမိတို႔ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႔ ၊ အိမ္ေထာင္ေရး သုခ ျပည့္ ၀ ေစဖို႔ အတြက္ နည္းလမ္းေကာင္းေတြ စဥ္းစားၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး သုခ ျပည့္ ၀ေစတဲ့ ေဆး၀ါးေတြ မွီ၀ဲ ၾကၿပီး အခ်ိဳ႕ ကေတာ့ အရက္ေသစာ နဲ႔ မူးယစ္ေဆး၀ါးေတြ မွီ၀ဲၾကပါတယ္။ 

ဒါဟာ အိမ္ေထာင္ေရး သုခ မျပည့္၀ပါဘူး။ ခ်စ္တင္းေႏွာခ်ိန္ တစ္ခုတည္း အတြက္ပဲ ေကာင္းႏိုင္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး သုခ ဆိုတာ စိတ္ေက်နပ္မႈ ရရွိေစသလို က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး အိမ္ေထာင္ေရး သုခ ျပည့္၀ေစႏိုင္မယ့္ သစ္သီး အခ်ိဳ႕ကို စားသံုးဖို႔ အႀကံေပးလိုက္ ပါရေစ။

၁။ ငွက္ေပ်ာသီး  
ငွက္ေပ်ာသီးဟာ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားစြာ ရရွိေစတဲ့ အသီးတစ္မ်ိဳးပါ။ ငွက္ေပ်ာသီးဟာ ခြန္အားေတြ ကုန္ဆံုးရာမွာ ေျဖးညွင္းစြာ ကုန္ဆံုးေစၿပီး Bromelain လို႔ေခၚတဲ့ enzyme တစ္မ်ိဳး ပါ၀င္တာေၾကာင့္ လိင္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ေဟာ္ မုန္း တစ္မ်ိဳး ကို ၾကာရွည္ တည္တံ့ေစႏိုင္ပါတယ္။ 

ဒါ့အျပင္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ ဆႏၵေတြကိုလည္း တိုးပြားေစၿပီး လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြကို လည္း ျမင့္မားေစပါတယ္။ ႏွလံုး ၊ အာရံုေၾကာ တို႔ကို ေကာင္းမြန္ေစမယ့္ ပိုတက္ဆီယမ္ နဲ႔ မဂၢနီဆီယမ္ တို႔လည္း ၾကြယ္၀စြာ ပါ၀င္ေနပါတယ္။

၂။ သစ္ၾကားသီး 
သစ္ၾကားသီးေတြဟာ အိုမီဂါ ၃ ဖက္တီ အက္ဆစ္ ေတြ ပါ၀င္တာေၾကာင့္ အသားမ်ား နဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ မ်ား ကဲ့သို႔ပင္ ေသြးစီးဆင္းမႈ အားေကာင္းေစႏိုင္ပါတယ္။ သစ္ၾကားသီးေတြဟာ အျခား သစ္ေစ့မ်ားထက္ ပင္ ၂ ဆ တိတိ အဆိပ္ အေတာက္ ျပယ္ေစႏိုင္ၿပီး သစ္ၾကားသီး ေတြဟာ သုတ္ပိုး အေရအတြက္ တိုးပြားေစတဲ့ အျပင္ လိင္ပိုင္း ဆိုင္ရာ အစိတ္အပိုင္း မ်ားကို သန္မာလာေစပါတယ္။

၃။ ေရွာက္/သံပုရာ သီးမ်ားနဲ႔ ဘယ္ရီသီးမ်ား  
ဗီတာမင္ စီ ဟာ အေရးႀကီးတဲ့ အဆိပ္ အေတာက္ေျပေစတဲ့ ဓါတ္ တစ္မ်ိဳးပါ။ လိေမၼာ္သီး ၊ သံပုရာသီး ၊ ခ်ယ္ ရီသီး ၊ ဘယ္ရီသီး အစရွိတဲ့ အသီးေတြဟာ ေတေဇာဓါတ္ နဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ (တစ္နည္း အားျဖင့္ ေအာက္ စီဂ်င္ နဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ) စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ျဖစ္မလာေအာင္ ကာကြယ္ေပးႏိုင္တဲ့ ဓါတ္ေတြ ၾကြယ္၀စြာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေတေဇာဓါတ္ နဲ႔ သက္ဆိုင္ေသာ  စိတ္ဖိစီးမႈေတြဟာ သုတ္ပိုး ထိန္းခ်ဳပ္မႈ အားေကာင္းေစတဲ့ ဒီအန္ေအ ေတြကို ထိခိုက္မႈ ျဖစ္ေစႏိုင္ၿပီး ေသြးေၾကာေတြ အတြက္လည္း အႏၱရာယ္ရွိပါတယ္။ 


Saturday, December 17, 2016

ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ကပ္လွ်င္ ဘယ္လို ကပ္ရသလဲ.( ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ဖတ္သင့္ပါတယ္)




ဗုဒၶဘာသာ အမ်ားရဲ႕ အလဲြေတြ ထဲက ေနာက္ထပ္ အလဲြတစ္ခုက ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တာေလးပါ။

ဆြမ္းေတာ္ ကပ္လွဴတာကုိ ေျပာတာပါ။ 

နတ္တင္သလုိမ်ိဳး ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ တင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္တာ ဆုိတဲ့ အတြက္ သက္ရွိထင္ရွား ဘုရားရွင္ကုိ ရည္ရြယ္ အာ႐ုံျပဳၿပီး ကပ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ဘုရား က ဘာမွ မေျပာဘူး ဆုိၿပီး ျဖစ္သလုိေလး တင္သြားတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။

ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ အခ်ိဳ႕ ရဲ႕ အိမ္မွာ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တာေလးေတြ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ထမင္း ပန္းကန္ေလးေပၚမွာ သၾကားေလးျဖဴ၊း ထန္းလွ်က္ေလးနဲ႔ တင္ထားတာကုိပါ။

အိမ္မွာ စားစရာ မရွိလုိ႔၊ သူတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ဒီသၾကား၊ ထန္းလွ်က္ေတြနဲ႔ စားေနရလုိ႔ ဆုိရင္ေတာ့ အထူးေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ကုိယ္ စားႏုိင္တာ၊ ကုိယ္ ရွိတာေလးနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ ထပ္တူထားၿပီး ဘုရားရွင္ ကုိလည္း မရွိရွိတာ ကပ္တဲ့ သေဘာပါ။ ခုဟာက အဲ႔လုိ မဟုတ္ပါဘူး။

မကပ္ႏုိင္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္ စားတဲ့အခါ ဟင္းသုံးေလးမ်ိဳး နဲ႔ စားေနၿပီး ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့အခါမွာသာ အဲလုိ တင္တာပါ။ တစ္မင္ တစ္ကာ ရည္ရြယ္ၿပီး တင္တာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ မသိလုိ႔ ျဖစ္မွာပါ။

ဒီလုိပဲ တင္ရတယ္ ထင္လုိ႔ ထမင္းပန္းကန္ေလး အေပၚမွာ သၾကား ထန္းလွ်က္ေလး ပုံၿပီးတင္တာ ျဖစ္မွာပါ။
ေရွး အစဥ္အလာ ကတည္းက ဒီလုိ တင္ရတယ္လုိ႔ သိေနခဲ့လုိ႔ တင္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။

အဲဒီလုိ ပုံၿပီး တင္တာဆုိရင္ေတာ့ ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔မရဘဲ နတ္တင္ သလုိ တင္တယ္လုိ႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဘုရားစင္မွာ ဒီလုိ နတ္တင္သလုိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ တင္တာေတြ ခုခ်ိန္ထိ ရွိေနပါေသးတယ္။

တစ္ကယ္ေတာ့ ဒီလုိ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ မတင္ဘဲ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္သင့္ပါတယ္။ ကပ္တယ္ ဆုိကတည္း က သက္ေတာ္ ထင္ရွား ဘုရား ကုိ အာ႐ုံျပဳၿပီး ဘုရားရွင္ကုိ အိမ္မွာ ပင့္ၿပီး ကပ္ သလုိမ်ိဳး ေသခ်ာက်နစြာ ကပ္သင့္ပါတယ္။ နည္းတာမ်ားတာက အဓိက မက်ပါဘူး။

ဆြမ္းေတာ္ကုိ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္း စသည္ သီးသန္႔ စီျပင္ၿပီး ကုိယ္ စားသလုိမ်ိဳး ဦးဦး ဖ်ားဖ်ား ႐ုိ႐ုိေသေသ ကပ္လွဴသင့္ ပါတယ္။ အမ်ားႀကီး ၀ုိင္းလုိက္ျပင္ၿပီး ကပ္လွဴဖုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္စားတဲ့ အထဲက မစားခင္ အဦးအဖ်ား လွဴတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေစတနာေရွ႕ထားၿပီး ကပ္လွဴေစခ်င္တာပါ။ ကပ္ၿပီးရင္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ မထားသင့္ပါဘူး။



လူ တစ္ေယာက္ ၏ ပင္ကိုယ္ စရိုက္တြက္နည္း




လူတစ္ဦးဆီမွာ ပင္ကိုယ္ `ဇ´ ေလးေတြ ပါလာ တတ္ပါတယ္ ။

(၀) ေလာဘႀကီးသူ
(၁) ေဒါသႀကီးသူ
(၂) ေမာဟစိတ္လြန္ကဲသူ
(၃) ေမတၱာစိတ္ရိွသူ
(၄) ဂရုဏာစိတ္မ်ားသူ
(၅) မုဒိတာ တရားလက္ကိုင္ထားသူ
(၆) ဥေပကၡာသမား
ဆိုၿပီး (၇)မ်ိဳး ခြဲၿခာထားပါတယ္ .......။

တြက္နည္းကေတာ့ လြယ္ပါတယ္ ။ ကိုယ္႔ရဲ႕ ေမြးသကၠရာဇ္ ရယ္ ၊ေမြးနံ ကို ဂဏန္းေၿပာင္းၿပီး ေပါင္းပါ။
ရတဲ့ အေၿဖ (၇) နဲ႔ စားရပါမယ္ ။ ထြက္လာတဲ့ အေၿဖ ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ ပင္ကိုယ္ စရိုက္ေပါ့ ။

ဥပမာ -
သင့္ ေမြးသကၠရာဇ္ က 1353 ခု ေသာႀကာသား ဆိုရင္ 6 ေပါ့။
1353+6=1359
1359÷7=1 ႀကြင္းေပါ့

ျမန္မာေမြးႏွစ္ မသိတဲ့လူေတြ အတြက္ေတာ့
http://www.mmcalendar.com/index.php
အဲဒီထဲမွာ အဂၤလိပ္ခုႏွစ္ က ျမန္မာ ခုႏွစ္ေျပာင္းျပီး ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ကဲ .....ေအာက္မွာ ကိုယ့္ ရဲ႕ စရိုက္ေလးကို ႀကည့္ႀကတာေပါ့ ....

အႀကြင္း (၀) ေလာဘ။
သူကေတာ့ လိုခ်င္စိတ္ မ်ားတယ္ ။ ရတာနဲ႔ မတင္းတိမ္ဘူး ။ေရာင္႔၇ဲတဲ့ စိတ္ မရိွဘူး ။ ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ မေပ်ာ္ဘူး ဒီ႔ထက္ သာယာတဲ့ ဘ၀ကို လိုလားတဲ့ သူ။ တစ္ခုမၿပီးခင္ ေနာက္တစ္ခု လုပ္ခ်င္တယ္ ဘယ္အရာ မဆို လက္၀ါးႀကီး အုပ္ခ်င္တယ္ ။

ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေနာက္လိုက္ မလုပ္ခ်င္ဘူး ။ ကိုယ္ ရယူပိုင္ဆိုင္ဖို့ ဆိုရင္ ဘယ္အရာကုိ မွ မေထာက္ထား ဘူး မွားသည္ မွန္သည္ မခြဲၿခားဘူး ဘယ္နည္း နဲ့ မဆို ရအာင္ ယူရမွ ေက်နပ္တဲ့ သူ။ လိုခ်င္စိတ္ မ်ားေတာ့ ဘာမဆုိ လုပ္ရမွာ ၀န္မေလးသူေပါ့။ ခ်မ္းသာ လိုတယ္ ႀကြယ္၀ လိုတယ္ ခ်မ္းသာၿခင္းကိုလဲ ရမဲ႔ သူ။ 

ဒါေပမဲ႔ မွားလား မွန္လား တရား၀င္လား တရားမ၀င္လား ေတြးမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ဒုကၡေတာ့ ေတြ့နိုင္တာေပါ့ ။ ဘယ္လိုပဲ ၿဖစ္ပါေစ သူက ဘ၀ကို ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးႀကီး နဲ့ ၿဖတ္သန္းမည့္ သူပါ။ သူတစ္ပါးမွာရိွတာထက္ လိုခ်င္စိတ္ၿမင့္မားေနေတာ့ လူေတာ္ေတြ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္ ။ လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးကို စနစ္တစ္က် အသံုးၿပဳသြာမယ္ ဆိုရင္ ဒိတ္ဒိတ္က်ဲ လူသား ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ရမွာ အမွန္ပါ။

အႀကြင္း (၁) ေဒါသ။
စိတ္ႀကီးတယ္ မဟုတ္မခံစိတ္ မ်ားတယ္ မေတာ္မတရား လုပ္တာေတြ့ရင္ ကိုယ့္ကိစၥ မဟုတ္လဲ ၀င္ပါဖို့ ၀င္ေၿပာ ဖို့ ၀န္မေလးတဲ႔သူ ေဘးကေန အလိုလို ေဒါသ ထြက္ေနတတ္တယ္ ။ စိတ္တိုေဒါသထြက္ရင္လဲ ဘာမဆို လုပ္ပစ္ေၿပာပစ္လိုက္ မွ ေက်နပ္တဲ႔သူေပါ့ ။ 

စိတ္ကသာႀကီးပါတယ္ သူ့နွလံုးသား ကေတာ့ ၿဖဴစင္လြန္းပါတယ္ ။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ကိုယ့္ဘက္က စၿပီး ရန္မလုပ္ဘူး သန္႔သန္႔ေလးေၿပာတတ္ ဆိုတတ္တယ။ လာေစာ္ကားၿပီး လာၿငိၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ စိန္ေခၚရင္ တိမ္ေပၚ အထိ လိုက္မဲ့သူပဲ ။ ပင္ကုိ စိတ္ရင္းေကာင္းတယ္ ။ သူတစ္ပါး ကို ေပးရမွာ ေကၽြး ရမွာ ထိပ္ဆံုး ကေပါ့ ။

ဒါေပမဲ့ စိတ္ၿမန္ ေဒါသ ထြက္လြယ္ တာေႀကာင့္ အႏၱရာယ္ အၿမဲ ရင္ဆိုင္ရတတ္တယ္။ စိတ္ၿမန္ပံု ကေတာ့ ဖိနပ္ စီးရတာ ခက္ေနရင္ေတာင္ ဖိနပ္ကို ကန္ထုတ္ ရန္လုပ္ၿပီး ဖိနပ္ မပါပဲ ေလွ်ာက္သြားတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး။ ကိုယ္႔ကို လာေစာ္ကားလာရင္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ ၿဖစ္ခဲ့တာကို စဥ္းစားၿပီး စိတ္ထဲမွာ တစ္ႏံု့ႏံု႔နဲ့ ေတြးျပီး ႀကိတ္မနိုင္ ခဲမရ ေဒါပြေနတတ္တယ္ ။ အဲဒီ စိတ္ကေလးကို ထိန္းႏိုင္တဲ့ ေန့ေရာက္ရင္ ခ်မ္းသာႀကီးပြားတဲ့ လမ္းေပၚကို စေရာက္တဲ့ေန့ပါပဲ ။ ဘယ္သို့ ဆိုေစ ``လူေၿဖာင့္ စိတ္တို´´ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း အလြန္ရိုးေၿဖာင့္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ ။

အႀကြင္း (၂) ေမာဟ။
သိပ္ေတြေ၀တတ္တယ္ ဘယ္အရာမဆို ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိူင္ မခ်နိုင္ဘူး ။ အရာရာကို ေမ့ေလွ်ာ႔ေနတတ္တယ္ ။ တစ္ခါ တစ္ေလ ေငါင္ေတာင္ေတာင္ နဲ႔ ေငးေမာေနတတ္ တာေတာင္ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္ ။ သီးသန္႔ေနလို့ စိတ္ၿပင္းတယ္ ။ ၿပသနာတစ္ခု တစ္ေယာက္ထဲ မေၿဖရွင္းနိုင္ဘူး ေၿမြ မေသ ဒုတ္မက်ိဳး လုပ္တတ္တယ္ ။ 

အလြန္ေတာ္တဲ႔ ၿဖန္ေၿဖေရ း သမာေလ ။ ႀကား၀င္ေၿဖရွင္း ရမယ္ ဆိုရင္ နွစ္ဖက္ႏွစ္ခြ ၿမင္တဲ႔သူ။ အေၿပာေအးေအးေလး နဲ႔ က်ေလာက္ေအာင္ ေၿပာတတ္တဲ႔သူ။ သူ႔၇ဲ႔ ရိုးပံုေအးပံုေႀကာင္႔ လူတိုင္းက ခင္ႀကတယ္ ။ သူကေတာ့ ေရာက္တဲ႔ေနရမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနမယ္ ။ ၿပႆ         နာေတြ႔ရင္ေတာင္ ဒါေတြကို ေမ့ေလွ်ာ႕ၿပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနမဲ႔ သူပဲ ။

ဒါ႔ေႀကာင္႔ ဘာကိုမွ ေလးေလး နက္နက္ မရိွဘူးလို့ အထင္ ခံရတတ္တယ္ ။ စကားသာ က်ေလာက္ေအာင္ေၿပာ တာ တစ္ခါ တစ္ေလ ေရွ႕ေနာက္ မညီ ေၿပာၿပီးတာေတြ ေမ့တတ္ၿပန္တယ္ ။ စိတ္ဓာတ္ တတ္လြယ္ က်လြယ္ တယ္ ။ အရာရာ မၿပတ္မသား ေႏွာင္႔ေႏွးလြန္းေတာ့ ဘ၀ အခြင္႔အေရး ေတြ မႀကာခဏ လက္တစ္လံုးႀကား ဆံုးရံႈးရတတ္တယ္ ။ သူ႔ဘ၀ ကို နိုင္နိုင္ နွင္းနွင္း ပဲ႔ထိန္းေပတဲ႔ သူရိွမွ သူ႔ ဘ၀က ဟန္က်မယ္ ။ ေနာက္က တစ္ခ်ိန္လံုး လိုက္ေၿပာေနမွ တန္ရံု က်မွာ ။ အေၿပာခံရလို့ စိတ္ဆိုးမွာေတာ့ မပူနဲ သူက ဘယ္ေတာ့မွ မွတ္မထားလို့ပါ ။

အႀကြငး္(၃) ေမတၱာ။
သူကေတာ့ ေမတၱာ ရွင္ႀကီးေပါ့ ။ အားနာတတ္တယ္ ၊ယံုစား လြယ္တယ္ ၊သူတစ္ပါး အေပၚ ခြင္႔လြတ္နား လည္စိတ္ ရိွတယ္ ။ သည္းခံစိတ္ ရိွတဲံ႔ေနရမွာ နွစ္ေယာက္ မရိွဘူး ေအာခ်ရေလာက္တဲ ႔ အထိေပါ့။ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ရဲတယ္။ လူသားအားလံုးအေပၚေလးေလး စားစား ဆက္ဆံတတ္တယ္ ။

ကိုယ္႕ကိုယ္ ကို အၿမဲ နွိမ္႔ခ်ေနတတ္တယ္ ။ သူ႔အေနနဲ႕ ရိုးေပမဲ႔႕ သြားအထင္ မေသးပါနဲ႔ သူ႕မွာ ခ်စ္တဲ႔ ခင္တဲ႔သူေတြ အလြန္ေပါတဲ႔သူပါ ။ လမ္းေလ ဂ်ပိုး လူမိုက္က အစ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး အထိ သူ႕ကိုခင္ႀကတယ္ ။ အေရး အေႀကာင္းဆို ကူညီဖို့ အသင္႔ပဲ ။ၿမင္႕ၿမတ္တဲံ႔ စိတ္ သေဘာထား အေပၚ လူတိုင္းက ေနရာေပး ဆက္ ဆံႀကတယ္ ။

ရန္သူ အေပၚမွာေတာင္ေမတၱာထား ေတာ့ ေဘးလူေတြနားမလည္ အားမလို အား မရ ၿဖစ္တတ္ႀကတယ္။ဒါေပမဲ႔ ရန္သူကိုေမတၱာနဲ ႕ အဆံုး မွာ စည္းရံုးနုိင္တဲ႕ သူပါ ။ စိတ္သေဘာထား ႀကီးတယ္ မဟုတ္တာ မလုပ္တဲ့သူ။ ဘယ္သူ႕ကို မဆို တန္ဖို့းထား ဆက္ဆံတတ္တယ္။ အေၿပာသမား မဟုတ္ဘူး လက္ေတြ႕႔ဆန္တယ္ ။ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္တဲ႕သူ။ အခ်စ္ေမတၱာ အေပၚ အေလးအနက္ထားတယ္ ။ အခက္အခဲ ကို ရင္ဆိုင္ရရင္ေတာင္ ေမတၱာ ေရွ႔ထားၿပီး ေအာင္ၿမင္မႈကို ရယူတဲ႔ သူ ပါ ။ အားလံုး သိပါတယ္ ေအာင္ၿခင္(၈)ပါးကို ၿမတ္စြာ ဘုရားက ေမတၱာ နဲ႔ ေအာင္ၿမင္ခဲ႕တာကိုေလ။

Monday, December 5, 2016

ေနေရာင္ျခည္စြမ္းအင္ကို အသံုးျပဳျပီး ဖုန္းအားသြင္းေပးမယ့္ ကုတ္အက်ႌ




သြားရင္း လာရင္း ဖုန္းအား ကုန္သြားတဲ့အခါ သင္ ဝတ္လာတဲ့ ကုတ္အက်ႌ က ဖုန္းအားျဖည့္ေပးမယ္ဆိုတာက တစ္ကယ္မုိက္တဲ့ စိတ္ကူးပဲျဖစ္ပါတယ္။ 

 ဒီစိတ္ကူးကို လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္သူက ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွ ပညာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္သူ ဂ်ဴညာ ဝါတာနာဘီျဖစ္ပါတယ္။  

FW16 လို႔ေခၚတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ စြမ္းအင္သံုး ဖုန္းအားျဖည့္ ကုတ္ကို မတ္လ က စတင္ ၿပသခဲ့တာျဖစ္ျပီး  ေစ်း က ေဒၚလာ ၂၄၈၀ ျဖစ္ပါတယ္။ 


အမ်ဳိးသမီးအဂၤါ မပါဘဲ ေမြးဖြားလာေပမဲ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးကို ရရွိေနသူ




ေဒဗန္မာ့ခ္ ဟာ သူမ မွာ အမ်ဳိးသမီး အဂၤါလမ္းေၾကာင္းမပါတာကို အသက္ ၁၂ ႏွစ္ အရြယ္က်မွ သိခဲ့ရသူပါ။ ဒါ့အျပင္ သူမ ရဲ႕သားအိမ္ ကလည္း ပံုမွန္ မဟုတ္သလို သားအိမ္ေခါင္းလည္း ပါမလာခဲ့ပါဘူး။ 

Mayer-Rokitansky-Küster-Hauser syndrome လို႔ေခၚတဲ့ ယင္းရွားပါးေရာဂါလကၡဏာစုေၾကာင့္ သူမမွာ ေက်ာင္းမွာ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ခံရၿပီး ရည္းစားေတြ ေရွာင္ဖယ္သြားတာကိုလည္းခံခဲ့ရပါတယ္။ 

သူမ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ အရြယ္မွာ ပံုသဏၭာန္ မမွန္္တဲ့ သားအိမ္ ကို ဖယ္ထုတ္ ခဲ့ၿပီး သံုးႏွစ္ အၾကာမွာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးအဂၤါ ေဖာက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ယင္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ အသားကို သူမရဲ႕တင္ပါး က ရယူျပဳျပင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ခြဲစိတ္ျပဳျပင္ၿပီးမၾကာခင္မွာ သူမ ရဲ႕ခ်စ္သူနဲ႔ အတူေနခဲ့ေပမဲ့ သူမရဲ ႕အမ်ဳိးသမီးအဂၤါ အတုဟာ တစ္ၿခားအမ်ဳိးသမီးေတြ နဲ႔ မတူဘူးလို႔ ထုိလူက ေျပာခဲ့တဲ့ အတြက္ သူမ မွာ အရွက္ရခဲ့ျပန္ပါတယ္။
သူမ်ားနဲ႔ မတူဘူးဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္္နဲ႔ အထီးက်န္ေနခဲ့တဲ့ ဒီဗန္ ဟာ အေမရိကန္ စစ္တပ္မွာ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ထရန္႔နဲ႔ ေတြ႕မွသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခံစားခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။


Thursday, December 1, 2016

လက္ အဆစ္ ခ်ိဳးရင္ ဘာေတြျဖစ္နိုင္သလဲ



လက္ အဆစ္ ခ်ိဳးတာက အဆစ္ေရာင္နာ ျဖစ္ႏိုင္သလားလို႔ ေမးခြန္း မ်ားစြာ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဆစ္ေရာင္ျခင္းေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ အျခားဆုိး က်ိဳး တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ႔ ရွိပါတယ္။
လက္ အဆစ္ ခ်ိဳးလိုက္လို႔ အသံျမည္တယ္ ဆုိတာ အဲဒီ အရုိး အဆစ္ေတြၾကားက တစ္ရႈးေတြ ပ်က္ဆီးသြားလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ဆစ္ တစ္ခါခ်ိဳးတိုင္းမွာ အဲဒီ အဆစ္ေတြၾကားက ျခင္ဆီေတြ အေပၚလည္း သက္ေရာက္ မႈ ရွိပါတယ္။ အဓိက ကေတာ႔ ဆဲလ္ တစ္ရွဳးေတြကို ေသေစပါတယ္။



Tuesday, November 29, 2016

ရွင္ကြဲ (ႏုႏုရည္ .. အင္း၀)



အေဖ့ ကို သတိရလိုက္တာ 

တမာပင္ေလးေတြ စီတန္းေပါက္ေနတဲ့ လမ္းကေလးထဲကို ျမင္းလွည္း ခ်ိဳးေကြ႔ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ အိမ္ရဲ႔ အနံ႔ ကို ကၽြန္မ ရတယ္။ ဟိုး..... လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ သံုးဆယ္ေက်ာ္က က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဖက္ ခ်ထားတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ ဘ၀ နဲ႔ ျပန္လာတုန္းကလည္း သည္ အန႔ံပါပဲ။ 

လံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္ရဲ႔ အန႔ံဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ဘူး ထင္ပါရဲ႔။ ေျပာင္းလဲသြားတာကေတာ့ ကၽြန္မ ပဲေပါ့။ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ ျမင္းလွည္း မွန္ခ်ပ္ေလး ထဲမွာ နဖူး ဆံစေတြ ျဖဴေဖြးစ ျပဳေနတဲ့ အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ မိန္းမတေယာက္။ 

အိုး... ဟိုမွာ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ကို ျမင္ရၿပီ ။ ေရနံေတြ မည္း၀ေနတဲ့ ႏွစ္ထပ္ အိမ္ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မအေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ မမႀကီး ရယ္ ႐ွိတယ္။ ၀မ္းနည္း စရာနဲ႔ ျပန္ျပန္၊ ၀မ္းသာစရာ နဲ႔ ျပန္ျပန္ အိမ္ကိုျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အား႐ွိ လံုျခံဳသြားရတာ ပါလိမ့္ေနာ္။

မန္းက်ည္းပင္၊ သရက္ပင္ေတြၾကားမွာ ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ကၽြန္မ ရပ္ေနၿပီးမွ ၀င္းတံခါး တြန္းဖြင့္ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မ ရင္ေတြ တစ္ဒိတ္ဒိတ္ ခုန္လာတယ္ ။ အေမ ... အေမ့ ကို ကၽြန္မ ဘယ္ လို ေတြ႔႔ရမွာပါလိမ့္။ သူ အင္မတန္ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ အငယ္ဆံုး သမီး ကၽြန္မကို အေမ ဘယ္လို ဆက္ဆံမွာ ပါလိမ့္ေနာ္။

'မမႀကီး'

အိမ္ေရွ႔ တံခါးနား ကေန မမႀကီး ကို ကၽြန္မ တိုးတိုးေခၚလိုက္တယ္။ မမႀကီး ကၽြန္မကို ေမွ်ာ္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ ႔။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေအာက္ထပ္ အိပ္ခန္းထဲ ကေန ထြက္လာတယ္။ အဲသည္ အိပ္ခန္းဟာ အေဖ နဲ႔ အေမ့ အိပ္ခန္း။

' ညည္း မိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္မယ္ထင္လို ႔'

မ်က္နွာထား တင္းတင္း၊ စကားျပတ္ျပတ္ ေျပာတတ္ၿပီး အင္မတန္ ပါးလွပ္တဲ့ ႏႈပ္ခမ္း နဲ႔ အင္မတန္ ပါးလွပ္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာကို ပိုင္ဆိုင္သူ ကၽြန္မ ရဲ႔ မမႀကီးဟာ ဘာမွ မေျပာင္းလဲသလိုပဲ။ ကၽြန္မ မလာျဖစ္တဲ့ တစ္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲ သြားတာကေတာ့ မမႀကီး ရဲ႔ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြပဲ။

မႏွစ္က အေဖ နဲ႔ အေမ ရဲ႔ ရွစ္ဆယ္႔ ကိုးႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အလႉမွာတုန္းက မမႀကီး ဆံပင္ေတြ ဒါေလာက္ မျဖဴေသးပါဘူး။ မမႀကီးက ကၽြန္မအထက္က အဖတ္ မတင္တဲ့ အစ္မနွစ္ေယာက္ ရဲ႔ အထက္၊ ေအးေလ မမႀကီး ငါးဆယ့္ ႐ွစ္နွစ္ ရွိၿပီပဲ။ ေျခာက္ဆယ္နား နီးေပါ့။ ဒါဆို အစ္ကိုႀကီးက အသက္ေျခာက္ဆယ္ ႐ွိခဲ့ၿပီေပါ့ေနာ္။

'အေမေရာ မမႀကီး'

'ေဒၚေလးတို႔ အိမ္မွာ သူတို႔ ညီမေတြ ငယ္ငယ္က ဟာေတြ သတိရတယ္ ထင္ပါရဲ႔ေအ။ ဘုရားပြဲ သြားမလို႔ တဲ့ ပိုးလံုျခည္ေတြ ဘာေတြ ထုတ္၀တ္ၿပီး ဇြတ္ထြက္သြားတာပဲ'

ကၽြန္မရင္ထဲ တစ္မ်ိဳးႀကီး ခံစားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ ကို ခ်က္ခ်င္းသတိရလိုက္မိတယ္။

'အေဖ ေရာ မမႀကီး ဘယ္လိုလဲဟင္'

အလ်င္စလို ေမးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ ကို မမႀကီးက ဘာမွ မေျပာပဲ အသံျပတ္နဲ႔ 'လာ' တဲ့။ အေဖ နဲ႔ အေမ အိပ္ ခန္း ထဲကို ေ႐ွ႔က ၀င္သြားတယ္။ ျမန္မာေဆးန႔ံ၊ ဘုရားပန္းန႔ံ၊ ၿပီးေတာ့ အေဖ နဲ႔ အေမ နဲ႔ အန႔ံေတြ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့ အခန္းထဲက ကႏုတ္ပန္း အခက္အႏြယ္ေတြနဲ႔ ေဟာင္းႏြမ္းေ႐ွးက် ခံ့ညားလွတဲ့ ကၽြန္းခုတင္ႀကီး ေပၚမွာ အေဖ အိပ္ေပ်ာ္ေနရွာတယ္။

'အေဖေနမေကာင္းဘူးလား၊ ဒူးနာတာကေရာ'
'ေအး... ဟုတ္တယ္၊ ဒူး ကေတာ့ ဒီလိုပါပဲေအ၊ အေမ က အေဖ့ ကို လံုးလံုး မမွတ္မိေတာ့ဘူး'

'ဘာရယ္'
အို.... တစ္ကယ္ပဲလား။ မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ။ အေမ ကလား။ အေဖ့ ကို။

'ညည္း ဒီမွာ ၾကာၾကာေနႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ'
'ေနႏိုင္ပါတယ္၊ ေနလဲ ေနရမွာပဲ မမႀကီးရယ္၊ ကၽြန္မ...'

အားကိုး တိုင္တည္ဖို႔ ဟန္ျပင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မ စကားေတြကို မမႀကီး ဘယ္ေတာ့မွ နားမေထာင္ပါဘူး။
'ငါ အေမ့ ကို သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္၊ ညည္း အေဖ့နား ေစာင့္လိုက္ဦး၊ ျပန္မွ ထမင္းစားၾကတာေပါ့။ အစ္ကို ႀကီး တို႔အိမ္က ထမင္းပို႔တယ္၊ လာရင္ ယူထားလိုက္'

စကားဆံုးတာနဲ႔ မမႀကီး ခႏၶာကိုယ္ ပါးပါးေလး အခန္းျပင္ဘက္ကို လွစ္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ အေဖ့ ခုတင္ေဘးက ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္မ ကိုယ္ခႏၶာ ကို ပံုခ်လိုက္မိတယ္။ မမႀကီးဟာ ကၽြန္မတို႔ နွစ္ေယာက္ကို ခုထိ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေသးဘူးလား။ မမႀကီးမွာ တရား မရွိႏိုင္ေသးဘူးလား။ အေႏြးထည္ အကႌ်အိတ္ေထာင္ထဲက ကၽြန္မ ရဲ႔ ခရီးေဆာင္ စာအုပ္ေလးကို ထုတ္လိုက္တယ္။

'ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈ အေျခခံ' တဲ့။ စာအုပ္ ရဲ႔ ပထမစာမ်က္ႏွာမွာ မမႀကီး နဲ႔ အေဖ တို႔ အေမ တို႔က မုန္းတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္လင္ ရဲ႔ လက္ေရးေစာင္းေစာင္း ေတြကို ျမင္ရတယ္။ 'ခ်စ္ဇနီး ခင္ေထြး ရဲ႔ အသက္ ငါးဆယ္ျပည့္ ေမြးေန ႔သို႔' တဲ့။ ဘုရား ရွိမခိုးတဲ့၊ ဘုရားစာ မရတဲ့၊ တရားလဲ မထိုင္၊ ပုတီးလည္း မစိပ္တဲ့ ကၽြန္မ ခ်စ္လင္ရဲ႔ အ့ံၾသစရာ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပါတ္က က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ငါးဆယ့္ႏွစ္နွစ္ျပည့္ ကၽြန္မ ရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ အထီးက်န္ျခင္းကို ကၽြန္မ အတြက္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ရဲ႔ ခ်စ္လင္။


Monday, November 21, 2016

နိဗၺာန္ တိုင္ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္တဲ့ ပရိတ္တရားေတာ္



ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀က စၿပီး “ပရိတၱ” လို႔ေခၚတဲ့ အႏၱရာယ္ ကို ကင္း ရွင္းေစႏိုင္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္ေတြ ကို က်က္မွတ္ၾကတယ္။ အ ခါအားေလ်ာ္စြာ ပရိတ္ တရားေတာ္ ကို နာယူၾကပါတယ္၊ ရြတ္ဖတ္ၾကပါတယ္၊ သရဇၩာယ္ၾက ပါတယ္။ 

အဲဒီလို ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္ နာယူၾကတဲ့ ပရိတ္ တရားေတာ္ေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္ေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိဖို႔ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း သိရင္ ဒီ ပရိတ္တ ရားေတာ္ေတြ ထဲမွာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္ တရားေတြ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာထားပါ တယ္။ 

အဲဒါေၾကာင့္ ပရိတ္တရားေတာ္ ဆိုတာ ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္၊ နာယူရံုတင္ မက။ နာယူ မွတ္သားၿပီးေတာ့ လိုက္နာက်င့္သံုးၾကမယ္ ဆိုရင္ မ်က္ေမွာက္ ဘ၀မွာလည္း ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာေတြကို ရပါမယ္။ တမလြန္ဘ၀ မွာလည္း ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာေတြ ရႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး နိဗၺာန္တိုင္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ အက်ိဳးရွိႏိုင္ပါတယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ ေဟာၾကားတဲ့ တရားေတြဟာ ယံုၾကည္ရံု သက္သက္ နဲ႔ မွတ္သားရမယ့္ တ ရားမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ သေဘာေပါက္ နားလည္ရမယ့္ တရားေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ မဂၢင္ရွစ္ပါး ထဲမွာဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရား က “သမၼာဒိဌိ” မွန္မွန္ ကန္ကန္ျမင္ျခင္း ဆိုတဲ့ အသိ ဉာဏ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္တို႔ အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးအရာတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ 

နားလည္ သေဘာေပါက္မွ ပိုၿပီး ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာေတြ ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဘာသာေရး ကိစၥ ေဆာင္ ရြတ္တဲ့အခါမွာ အျခား ဘာသာေတြနဲ႔ မတူပါ။ ဗုဒၶဘာသာ ရဲ႕ေဆာင္ရြတ္မွဳက နား လည္မွဳအေပၚမွာ အေျခခံပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဘာသာတရားနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အရာခပ္သိမ္း ကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။

လူ ဆိုတာ (၂၄ နာရီ) ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ဘ၀ တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းၿပီး ေနၾကရပါတယ္။ ဒီ လို ျဖတ္သန္းတဲ့ အခါ မွာ ဘယ္လို ပံုစံနဲ႔ ျဖတ္သန္းရမယ္၊ ဘယ္လို ေနရမယ္၊ ဘယ္လို ထိုင္ရ မယ္ဆိုတာ ဗုဒၶက လမ္းညႊန္ထားတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ လမ္းညႊန္ခ်က္ အတိုင္း လိုက္နာက်င့္ သံုးႏိုင္မယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ မ်က္ေမွာက္ ဘ၀မွာလည္း ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာေတြကို ရႏိုင္ပါတယ္။

တမလြန္ ဘ၀မွာလည္း ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာေတြ ရႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ နိဗၺာန္တိုင္ ေရာက္ရွိႏိုင္ပါ တယ္။ အဲဒီလို နည္းစနစ္ေကာင္းေတြ ညႊန္ျပထားတာ လူေတြဟာ သိဖို႔ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးပါတယ္။
သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ျဖစ္ေစ ဘ၀ တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ၾကရမွာေတာ့ အတူတူပါပဲ။ 

သို႔ေသာ္ ျဖတ္သန္းၿပီး အခ်ိန္ ကုန္တာခ်င္း တူေပမယ့္လို႔ အက်ိဳးရွိတဲ့ လူ၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့ လူ ဆိုတာ ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားပါတယ္။ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာေတြကိုရေအာင္ ယူ ႏိုင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ တစ္ကယ့္ လူလိမၼာ ပညာရွိလို႔ ေခၚပါတယ္။ ကိုယ့္ ဘ၀ခရီးမွာ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္း သာေတြကို ရေအာင္ မယူႏိုင္ဘူး ဆိုလို႔ရွိရင္ ဘ၀တစ္ခုမက (တစ္သံသရာ အတြက္) နစ္နာပါ တယ္။ ဆံုရွံဳးပါတယ္။


ေသခါနီး အခ်ိန္




လူ႔ ေလာကတြင္ လူတစ္ဦးသည္ တစ္ဘ၀လံုး မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ကို ျပဳလုပ္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေသခါနီး ကာလ တစ္ဒဂၤေလးမွာ အလွဴဒါန အမွ်ေပးေ၀ေသာအခါ သာဓုေခၚႏိုင္ျခင္းသည္ ေကာင္းရာ သုဂတိသို႔ သြားပါမည္လား။

တစ္သက္လံုး စိတ္ေကာင္း ထားကာ အလွဴ  ဒါနျဖင့္ ေမြ႔ေလ်ာ္ခဲ့ျပီး ေသခါနီး တစ္ဒဂၤေလးမွာ ေဇာစိတ္ေၾကာင့္ အယူလြဲမွား၍ အသက္ဆံုးခဲ့လွ်င္ ဒုဂၢတိ ဘံုသို႔ သြားပါမည္လား။

(ေျဖ) ပါကဒါန ပရိယာယ-ကံေလးပါးတြင္ အာသႏၷကံ ဟူသည္မွာ ေသခါနီး၌ ေအာက္ေမ့အပ္ ျပဳအပ္ေသာ ကံျဖစ္၍ အားနည္းလင့္ ကစား အာစိဏၰကံ- စေသာ အားႀကီးေသာ ကံ  မ်ားကို ျဖတ္၍ အက်ိဳးေပးတတ္ပါ သည္။

ႏြားျခံ ၌ ႏြား အမ်ားရွိရာ ႏြားအိုႀကီီးသည္ ျခံ၀င္၌ အားနည္း၍ ေနာက္ဆံုးမွ ၀င္ရေသာ္လည္း ျခံထြက္တြင္
အေပါက္၀ႏွင့္ နီး သျဖင့္ ေရွးဦးစြာ ထြက္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း ဥပမာ ၿပပါသည္။



လမ္းမေတာ္ ဖိုးတုတ္




လမ္းမေတာ္ ဖိုးတုတ္ အေႀကာင္း
************************

ကိုလိုနီေခတ္ က ကုလား လူမုိက္ေတြနဲ႕ ျပိဳင္ၿပီး မုိက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ လူမိုက္ လမ္းမေတာ္ ဖိုးတုတ္ 
ဒု
တိယ ကမၻာစစ္ မျဖစ္မီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနသူ အမ်ား၏ ပါးစပ္ဖ်ား တြင္ ေရပန္းစား အေျပာမ်ားခဲ့သည့္ လူ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့သည္။

သူသည္ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ိဳးျပဳသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားလုပ္ခဲ့သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေစကာမူ ေခတ္ကာလ အေလ်ာက္ ထူးျခားေသာ သူ၏ လုပ္ရပ္ျဖစ္စဥ္မ်ားေၾကာင့္ သူ၏ အမည္နာမ မွာ ဟိန္းထြက္ ေက်ာ္ေဇာ လို႔ လာသည္။

သူ၏ လုပ္ရပ္ျဖစ္စဥ္မ်ားမွာ ေကာင္းရိပ္ ဘက္သို႔ အေလးမသာသည့္ အေလ်ာက္ မေကာင္းသတင္းဆိုးမ်ားႏွင့္ ယစ္ေထြးခဲ့သည္။

နာမည္ႀကီးေသာ္လည္း နာမည္မေကာင္း ။

ေကာင္းေသာႏွင့္ ေက်ာ္ၾကား ထင္ရွားျခင္းသည္ ႏွစ္လိုဖြယ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မေကာင္းရိပ္ ထင္ေသာ ေက်ာ္  ၾကားျခင္းသည္ ႏွစ္လိုဖြယ္ မဟုတ္ေပ။

ေကာင္းသတင္းႏွင့္ေက်ာ္ေဇာ ထင္ရွားသူမွာ အသက္ ေသေသာ္လည္း အမည္မေသ။ မေကာင္းသတင္းႏွင့္ ေက်ာ္ေဇာထင္ရွားသူမွာ သူမေသခင္ ကတည္းက နာမည္ေသသည္။ ေကာင္းေသာ ပံုရိပ္ထင္သူမ်ား၏ ဘ၀နိဂံုးသည္ အနားသတ္ မေကာင္း။ အက်ည္းတန္သည္။

သို႔ေစကာမူ ..

ေခတ္ေရစီေၾကာင္း အေျခအေနအရ သူ႔ကို အေလးထားေနရာေပး၍ ဆက္ဆံရသည္။ကြယ္ရာမွာ ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ဘယ္သို႔ပင္ ႏွာေခါင္း ႐ွံဳ႕ ႐ွံဳ႕၊ ဘယ္လိုပင္ မဲ့ရိပ္ေျပး ေရွ႕တင္ ဆိုေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း မေကာင္းသတင္း ဆို၀ံ့သူမရွိ။ ႏွာေခါင္း႐ွံဳ႕ရဲသူ မရွိ။ မဲ့ရိပ္ ထင္ရာသူ မရွိ။

ႏွစ္လိုဖြယ္ အ႐ိုးရိပ္တင္ျပလ်က္ ၾကည္ၾကည္သာသာ အမူအရာေဆာင္ၿပီး လိုလိုလားလားဟန္ထင္၍ ဆက္ဆံၾကရသည္။ သူ႔အရွိန္အ၀ါက သည္ေလာက္ပင္ႀကီးထယ္သည္။

ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း အေျခအေနအရ စီးပြားေရး အခ်က္အခ်ာ က်သည့္ နယ္ေျမႀကီးတစ္ခုလံုးမွာ သူ၏ စိုးမိုးမႈ ၾသဇာသက္ေရာက္မွေအာက္မွာ ရွိခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး နယ္ပယ္ကို တရား၀င္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ ပုလိပ္ အဖြဲ႔ႀကီး ရွိေသာ္လည္း ပုလိပ္ အဖြဲ႔ႀကီး၏ ၾသဇာ သက္ေရာက္မႈမွာ သူ၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈေလာက္ မထိေရာက္ခဲ့။ ပုလိပ္အဖဲြ႔ႀကီးက ဥပေဒႏွင့္ အညီ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ သူက ဥပေဒကို မ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္လုပ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

အဲဒီေခတ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို သံုးပိုင္း ခြဲ၍ ဒီ-၀ိုင္-အက္(စ္) ေခၚ မ်က္ႏွာျဖဴ  ရဲ၀န္ေထာက္သံုးေယာက္က အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္း၊ အလယ္ပိုင္း၊ အေနာက္ပိုင္း။ ရန္ကုန္ အလယ္ပိုင္းကို ပုလိပ္ အဖြဲ႔က အုပ္ခ်ဳပ္ထားသည္။ သူက စိုးမိုး ကိုင္တြယ္ထားသည္။ နယ္စားပယ္စား လုပ္ေနသည္။ လူမိုက္ဘဲြ႔ခံ လမ္းမေတာ္ ဖိုးတုတ္။

အဂၤလိပ္မ်ား အုပ္စိုးသည့္ ကာလတြင္ လူမိုက္ေခတ္ တစ္ေခတ္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ လူမိုက္ေခတ္ ထြန္းကားလာေအာင္ သူတို႔ကပင္ လုပ္ေပးခဲ့သည္။ လူမိုက္ ကို ၾကားခံ အျဖစ္ထား၍ လူလူခ်င္း ဗိုလ္က် စိုးမိုးသည့္ စနစ္ ကို ဖန္တီးေပးခဲ့သည္။ ငါးၾကင္းဆီႏွင့္ ငါးၾကင္းေၾကာ္သည့္နည္း။

ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လမ္းမေတာ္ ဖိုးတုတ္မွာ ေငြရႊင္ေသာ နယ္ေျမကို တရား၀င္ အပိုင္စား ရထားသူတို႔ႏွယ္ စိုးမိုး ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

Friday, November 11, 2016

တုတ္ တစ္ေခ်ာင္း ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ

                                                          ကာတြန္း ေဖသိန္း


က်ေနာ့္႔  ငယ္နာမည္ "ဘုိနီ" အေနႏွင့္ ေက်ာင္းစေနခဲ့ ေသာ္လည္း အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းသို႔ ေျပာင္းေသာ အခါ ဇာတာ နာမည္ အတုိင္း " ေဖသိန္း " ျဖစ္လာ ပါသည္။

ၿမဴနီစီပါယ္ ေက်ာင္းသည္ အဂၤလိပ္ အစုိးရ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ လက္ေအာက္တြင္ ရွိ၍ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းမွာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသား တုိ႔၏ ကိုယ္ပုိင္ ျဖစ္ၿပီး နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ကုိ ဆန္႔က်င္ေသာ ေက်ာင္း ျဖစ္ပါသည္။ ျမဴနီ စီပါယ္ ေက်ာင္းတုန္းက "God Saves The King" ၿဗိတိသွ် ဘုရင္ ဧကရာဇ္ မင္းျမတ္၏ ဘုန္းေတာ္ဘဲြ႕ သီခ်င္း ကို ျမန္မာလို "ေကာ္ပီ" သီဆုိ ခဲ့ရသည္။ အမ်ိဳးသားေက်ာင္း ေရာက္လာ ေသာအခါ …....
"အေရွ႕က ေန၀န္း ထြက္သည့္ ပမာ ပ၊ တုိ႔ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္မည္မွာ မလဲြပါ၊ တုိ႔ … ဗမာ" ဟု အစခ်ီၿပီး ….
"ကမၻာ မေၾက၊ ဗမာေတြ၊ ဒါတို႔ေျပ ဒါတုိ႔ေျမ ဒါငါတုိ႔ေျပ" ဟူေသာ အမ်ိဳးသား သီခ်င္းကို သီဆုိ ၾကရသည္။
သီခ်င္း ဆုိလွ်င္ မထစ္ေသာ က်ေနာ့္႔ အဖုိ႔ အမ်ိဳးသား သီခ်င္း ကို အားမာန္ အျပည့္ႏွင့္ သီဆုိ ရသည္မွာ ၾကက္သီး ေမႊးညင္းပင္ ထပါသည္။

ေက်ာင္းဆရာႀကီးမွာ ဦးေရႊေက်ာ္ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္ တက္ရေသာ အတန္းမွာ (Special Class) ျဖစ္၍ အဂၤလိပ္စာ ကိုသာ အဓိက သင္ၾကား ပါသည္။ အတန္းပိုင္ ဆရာမွာ ဦးသိန္းေဖ ျဖစ္ပါသည္။ ဤတြင္ ဆရာ "သိန္းေဖ" ႏွင့္ တပည့္ "ေဖသိန္း" တုိ႔ ေတြ႕ၾကေလၿပီ။ ထုိစဥ္က ေက်ာင္းတုိင္းတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား "စေကာက္" အဖဲြ႕ (Boy's Scout) ၀င္ရ၏။ သို႔ေသာ္ ဆရာႀကီး ဦးေရႊေက်ာ္ သည္ ပင္နီဘြိဳင္း (Pinni Boys) ပင္နီတပ္ ကို ဖြဲ႕စည္း ပါသည္။

ဆရာႀကီး ဦးေရႊေက်ာ္ သည္ ပင္နီဘိြဳင္း ေက်ာင္းသား မ်ားအား ကာကီ ယူနီေဖာင္း ကို ဆန္႔က်င္၍ ပင္နီ ယူနီေဖာင္း ကို ၀တ္ဆင္ ေစပါသည္။ ဆရာႀကီး သည္ အုိင္ယာလန္ ႏုိင္ငံမွ အဂၤလိပ္ ကို ဆန္႔က်င္ေသာ အ၀ါေရာင္ လူငယ္တပ္ (Yellow Boys) ကို နမူနာ ယူျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိ၏။

က်ေနာ္သည္ပင္ ပင္နီဘိြဳင္း ဘင္ခရာ အဖဲြ႕တြင္ ေဘးေစာင္း ပေလြ မႈတ္ရသူ ျဖစ္၍ အမ်ိဳးသား သီခ်င္း၊ စစ္ခ်ီသီခ်င္း၊ တီးမႈတ္ရသည္။ အမ်ိဳးသား ေအာင္ပဲြေန႔ သည္ က်ေနာ္ တုိ႔ "ပင္နီဘိြဳင္း" တပ္ ၏ စိတ္ဓာတ္ အတက္ ၾကြ ဆုံးေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ေက်ာင္းလုံး၏ ၀တ္စုံမွာ လုံခ်ည္စိမ္းႏွင့္ ပင္နီ အကႌ်ျဖစ္၏။

"ပင္နီဘိြဳင္း" တပ္၏ ေခါင္းေဆာင္ တပ္မွဴးး မွာ ဆရာ ဦးသိန္းေဖ ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ယခင္ က (Scout Master) စေကာက္ နည္းျပ ဆရာ ျဖစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ "ပင္နီဘိြဳင္း" တပ္ဖဲြ႕ကို ကိုင္တြယ္ရာတြင္ ကၽြမ္းက်င္ လွသည္။ ဆရာ သည္ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းတက္ရာတြင္ ပင္နီ ယူနီေဖာင္း (ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္) အၿမဲ တက္ပါ သည္။ က်ေနာ္ သည္ ဆရာ ဦးသိန္းေဖ ၏ (Special Class) သို႔ ေရာက္ၿပီး မၾကာမီပင္ ၊ ဆရာ (သိန္းေဖ) ႏွင့္ တပည့္ (ေဖသိန္း) တုိ႔ ရင္ဆုိင္ ေတြ႕ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

(သိန္းေဖ) ႏွင့္ (ေဖသိန္း) ဟူေသာ အမည္ မ်ားမွာ ေဗဒင္ သေဘာ အရ ကက္ကင္း ဓာတ္ျပန္ ျဖစ္၍၊ ဓာတ္ ခ်င္း မတည့္ ဟု ဆုိ၏။ အရပ္စကား အရ ေျပာရလွ်င္ "ဖင္ျပန္၊ ေခါင္းျပန္" နာမည္မ်ား ျဖစ္သည္။ သူျဖဴ လွ်င္ ငါမည္း၊ သူမည္း လွ်င္ ငါျဖဴ ဓာတ္ခ်င္း မတူဟု ဆုိၾကမည္။ 

မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ ဆရာ သိန္းေဖႏွင့္ ေဖသိန္း  ေတြ႕ၾကပုံမွာကား အဂၤလိပ္စာ အခ်ိန္တြင္ ဆရာ ဦးသိန္းေဖသည္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား အဂၤလိပ္ဖတ္စာ ကို ထဖတ္ ခုိင္း၏။ တစ္ယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ဖတ္ျပၿပီးေနာက္၊ က်ေနာ့္႔ အလွည့္ ေရာက္ေသာအခါ ထစ္ေန ပါေတာ့သည္။ ထုိအခါ ဦးသိန္းေဖ သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အမိန္႔ ေပးလုိက္၏။

ငါးမရ ေရခ်ိဳးၿပန္ပါမည္




“ေရႊဘ ဘယ္သြားလဲ မိလံုး”

ကိုညဳိဒင္ ငါးမ်ွားတံ မ်ားကို အိမ္ အဖီေဘးတြင္ေထာင္ရင္း မလံုးကို ေမးလိုက္သည္။ မလံုးက မၾကားဟန္ျဖင့္ မီးခိုးအူေနသည့္ မီးဖိုကို မီးေျပာင္းႏွင့္ တစ္ဟူးဟူး မႈတ္ေနသည္။

“ငါေမးတာလည္း ေျဖစမ္းအုန္းဟ မိလံုး” မလံုး ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ထမင္းအိုးဖံုးျဖင့္ မီးဖို ကို ယပ္ခပ္ေနျပန္သည္။ မီးခိုး မႊန္၍ က်လာသည့္ မ်က္ရည္ပူ တို႔ကို ထမီ အနားႏွင့္ ေကာက္ပြတ္ လိုက္ရင္း -

“ထံုးစံ အတိုင္းပဲ ကိုညဳိဒင္။ ေတာ့္သား အေၾကာင္း ေတာ္က က်ဳပ္ထက္ ပိုသိမွာေပါ့။ ေတာက္ခံု မွာလား  ။ ေဂၚလီ လိွမ့္တဲ့ေနရာ မွာလား ေတာ္သြားရွာၾကည့္။ ခုတစ္ေလာ အိမ္မွာကို ကပ္တယ္ မရွိဘူး”

ကိုညဳိဒင့္ မ်က္ေထာက္နီ က မလံုး မီးဖိုထဲက မီးေတာက္ႏွင့္ အၿပဳိင္။ မွ်ား၍ ရလာေသာ ငါးဇင္ရိုင္း တစ္ထုပ္ကို ထမင္းစားပဲြေပၚ ပစ္တင္ လိုက္ခါ လံုကြင္း အေဟာင္းတစ္ထည္ကို ပုခံုးေပၚတင္ၿပီး လမ္းထိပ္ ထြက္လာခဲ့သည္။


ကိုညဳိဒင္ ေရႊဘ ကို လိုက္ရွာသည္။ သူ ့အေပါင္း အေဖာ္ေတြ ေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ခုတစ္ေလာ သူတို႔ဘက္ ကို ေရႊဘ မလာဘူးတဲ့။ ဘယ္သြားတယ္ထင္လဲ လို႔ ေမးေတာ့လဲ သိဘူးေလတဲ့။ ကိုညဳိဒင္ ေဒါသ ထြက္လာသည္။ ဘာကို ေဒါသ ျဖစ္ေနမွန္း ဂဃ နဏ မသိ။ ကိုညဳိဒင္ ေဒါသထြက္ေနေပမယ့္ ေရႊဘ ကို စိုးရိမ္စိတ္က တစ္ေမွာင့္။ 

ဒီေကာင္ ငါ မပါဘဲ ျမစ္ထဲသြား ေနလား။ ငေပ်ာ့႔ တို ့ ဘူႀကီး၀ိုင္းေဘးထိုင္ၿပီး လက္ဘက္သုတ္ ဂ်င္းသုတ္ ၀ယ္ေပးေနသလား။ ၿမဳိ ့ေျမာက္ဖ်ားက ညြန္႔ေမာင္္ တို႔ ဘက္ အလည္လြန္ေနသလား။ ေစ်းပိုင္း ဘက္မွာ ရန္သြားျဖစ္ေနလား။ လားေပါင္း မ်ားစြာျဖင့္ ကိုညဳိဒင္ နည္းနည္း စိ္တ္ပူ လာသည္။ ဒီေကာင့္ကို ေျပာရ ေငါက္ရတာလည္း အခက္သား။ စိတ္က ႀကီးႀကီးေကာင္။ 

တစ္ခါက သူ ့အေမ မိလံုး ဆူတာကို ေကာက္ၿပီး ဓာတ္ေတာ္ကုန္းေစတီေပၚ တက္အိပ္ေနလို႔ ကိုညဳိဒင္တို႔ ဓာတ္မီးဆဲြ ရွာခဲ့ရၿပီးၿပီ။ “မင္းနဲ႔ ျပႆ      နာ တက္လို႔လား” လို႔ မိလံုး ကို မေမးမိခဲ့မိတာကိုပဲ ေနာင္တ ရခ်င္ခ်င္။ ေရႊဘ က ခုဆို ရွစ္ႏွစ္ထဲ၀င္ၿပီ မဟုတ္လား။ ျပာသိုဖြား။ ကိုညဳိဒင္ ေခါင္း ငိုက္စိုက္ႏွင့္ အိမ္ဘက္ ျပန္လွည့္လာခဲ့သည္။ ေခြးမသား ေတြ႔လို႔ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းတြယ္ ေပးလိုက္ဦးမည္ဟု စိတ္ထဲမွာ ႀကိမ္း၀ါးေနမိျပန္သည္။

တစ္လမ္းလံုး ကိုညဳိဒင္ စဥ္းစားလာသည္။ မေတြးတတ္ေအာင္လည္း ျဖစ္ေန၏။ ဒီေကာင္ ငါ့မေျပာပဲ ဘယ္ကိုမွ မသြားတတ္ မလာတတ္ပါဘူး။ ေလာင္းကစားေတြ ဘာေတြလည္း စိတ္၀င္စားတဲ့ေကာင္ မဟုတ္။ ရပ္ကြက္ထဲက ခေလးေတြ သေရကြင္း ပစ္တာျဖစ္ျဖစ္၊ ေမ်ာက္ပန္း လွန္တာျဖစ္ျဖစ္ ကစားရင္ေတာင္ ၀ိုင္းေဘးက ထိုင္ၾကည့္တဲ့ေကာင္ မဟုတ္။ ဗြီဒီယို ရံု ကလည္း ညမွ ျပတာဆိုေတာ့ ကိုညဳိဒင္ စဥ္းစားရ ေတာ္ေတာ္ က်ပ္ေနသည္။ ေတြ႕ေသးတာေပါ့ကြာလို႔ ညည္းရင္း ေတာက္ တစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေခါက္မိသည္။

“ညဳိဒင္... ေဟ့ေကာင္ ညဳိဒင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟ၊ မင္းဥစၥာ ကလည္း ေသာက္ခြက္ႀကီး ပုတ္သိုးေနလိုက္တာ ခြန္ႏွစ္ရက္ ေနလို ့မွ ေပၚတဲ့ ေရထဲ က မသာလိုပဲ။ လာစမ္းပါ။ ခုမွ တို႔ ၀ိုင္းစတာ”
ငေပ်ာ့ အိမ္ထဲ မွ သိန္းေဆာင္ ေအာ္ေခၚသျဖင့္ စိတ္မပါ လက္မပါျဖင့္ ကိုညဳိဒင္ ၀ိုင္းထဲ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ 

“ငေပ်ာ့ ေရႊဘ ေတြ႔မိလား”

“ၾကည့္မေနအားေပါင္ ကိုညဳိဒင္ရာ။ မိုးက်ခါစ ရွိေသး ထင္းေတြက ထိုင္း တယ္ဟ။ မီးကုိေကာင္းေကာင္းမတက္ ဘူး။ မီး မတက္ေတာ့ မီးေတာက္ အရက္ကလည္း တစ္စက္ခ်င္း အထြက္ေႏွး။ လေၾကးေပးဖို႔ေတာင္ ဆိုင္းပါဦးလို႔ နယ္ထိန္းကို မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရတာ အလုပ္တစ္ခု။ ဒါေတာင္ တစ္လံုးေတာ့ ထိုးထည့္ေပးလိုက္ရေသးတယ္ကြ”

ငေပ်ာ့ အရက္ တစ္လံုး လာခ်ေပးရင္း ....

“ႏို ့ေနစမ္းပါအုန္း။ မင့္ေကာင္ကို လိုက္ရွာေနရေအာင္ ဘယ္တုန္းကမ်ား မင့္သားက မင္း ကို ကူေဖာ္ေလာင္ေဖာ္ ရလို႔တုန္း။  ကေလး ပဲကြာ။ သူ႔အေဖာ္ အသင္း နဲ႔ တစ္ေနရာရာ သြားလည္ပတ္ ကစားေနတာျဖစ္မွာေပါ့။ ေန ့လည္ေန႔ခင္းပါကြာ။ အခ်ိန္မေတာ္ ညႀကီး မိုးခ်ဳပ္ဆိုလည္း ထားပါေတာ့”
ငေပ်ာ့ ငွဲ႔ေပးသည့္ အရက္ခြက္ကို ပက္ကနဲ ကိုညဳိဒင္ ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္၏။

“ငါက ရက္ပိုင္းပဲ က်န္ေတာ့တာကြ ညဳိဒင္ရ။ လြန္ေရာ ကြံ်ေရာ ရက္ ႏွစ္ဆယ္ပဲ”
“ဘာ ရက္ႏွစ္ဆယ္လဲ”
ကိုညဳိဒင္ သိန္းေဆာင္ေျပာတာကို နားမလည္။

အုန္းခင္ က
“ဒီလိုကြာ ဒီေကာင္က မႏွစ္က ဒီမွာ မရွိဘူးေလကြာ။ အေနာက္ရြာ ဘက္ကို အိမ္သြားေဆာက္ေနတယ္မို႔ လား။ အဲဒီရြာက ရေသ့ လိုလို ေယာဂီ လိုလို ဘိုးေတာ္ လိုလို လူက သူ႔ကို ေရမန္း တိုက္သတဲ့။ ၀ါတြင္း သံုးလ အရက္ေရွာင္ရင္ သိန္းပါ ေဆာင္ရရံု မကဘူး။ သန္းပါ ကုေ႗ပါ သပိတ္၀င္ အိပ္၀င္ အထုက္ႀကီး အထည္ ႀကီးနဲ႔ ႀကီးပြားမွာလို႔ မိန္႔ေတာ္ မူထားတယ္ကြာ။ မင္းမွ သူ႔အိမ္ ဘက္ မေရာက္တာ။ ပဲြနဲ ့နန္းနဲ ့ဆရာ။ မသိ ရင္ လည္း ေမး၊ ဟုတ္ပလား”

“ေအာ္”

ကိုညဳိဒင္ သိန္းေဆာင္ ကို သတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရႊလက္စြက္ တစ္၀င္း၀င္း။ ေရႊဆဲြႀကဳိး တစ္လက္ လက္၊ အရက္ခြက္ ကေတာင္ ေရႊေရာင္ေတာက္ေနသလား ထင္မွတ္မွားရသည္။ ကိုညဳိဒင္ ေတြေတြေငးေငး ျဖစ္သြားသည္။ ငါ့အလုပ္က အကုသိုလ္ အလုပ္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလမွ ကၽြတ္လမ္းျမင္ရမလဲ မသိပါလားလို႔ ေတြးေနမိ ျပန္၏။

“ေဟ့ေကာင္ အုန္းခင္... မင္းမယံုၾကည္ရင္ လြတ္လြတ္ေန။ ငါ့ကိစၥကို ဘာမွ ေ၀ဖန္စရာမလိုဘူး။ ငါယံုၾကည္တာ ငါလုပ္တာ။ အနည္းဆံုးေတာ့ကြာ သံုးလေလာက္ေတာ့ အရက္ဖိုး မကုန္ဘူးေပါ့ ဟုတ္လား၊ ဟားဟား.....”

ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာေနသည့္ သိန္းေဆာင္ ၏ အမူအယာ က ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ ေနပံုရသည္။
“ဒီမွာ ညဳိဒင္ ႀကီးပြားလား မလားလားေတာ့ ငါမသိဘူး၊ မိန္းမ ကေတာ့ ၾကည္ညဳိေနတာပဲကြာ။ မင္း က အေရး မႀကီးပါဘူးကြာ။ အကုသိုလ္ နဲ႔ အက်ဳိးေပးတဲ့ေကာင္ပဲ။ တံငါခ်င္း တူရင္ေတာင္ ငါးႀကီး ငါးေကာင္း ရတဲ့ေကာင္။ အက်ဳိးေပး ဆိုတာက မတူၾကဘူး ေလကြာ။ ဘာ ဘိုးေတာ္မွ မင္းကို မ မလည္း မင္းအလုပ္ က မင္းကို ေဆာင္မေနတာပဲ မဟုတ္လား။ အမွန္ေတာ့ အမွန္ ဆိုတာ ကလည္း အမွန္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္တာပါကြာ”

အရက္ ႏွစ္လံုး ကုန္ေတာ့ သိန္းေဆာင္ ၀ိုင္းေဘးမွာ ေခြအိပ္ေနၿပီ။
ကုိညဳိဒင္လည္း ေရႊဘ ကို သတိျပန္ရလာသည္။ 

“ငါ ျပန္အုန္းမယ္ကြာ ငေပ်ာ့။ ညေနက်ရင္ တစ္လံုးေတာ့ ပို႔လိုက္။ ဒီမွာပိုက္ဆံ”
ကိုညဳိဒင္ လံုကြင္း ကို ခါးစီးျပန္လာခဲ့သည္။

“တစ္ေအာင့္ဆို ထြက္သြားလိုက္တာ။ ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းက ေပေတာ္ေတာ္ ရွည္ၾကတာပဲ”
ေရာက္မဆိုက္ မလံုးက ဆီးႀကဳိ၍ ေငါ့သည္။
“ထမင္းခူးရမလား”

“ခူးကြာ၊ ေရႊဘျပန္ေရာက္ၿပီလား”
“ေတာ့္သား ကျဖင့္ အိမ္ေမ့ ယာေမ့၊ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဘယ္သေ၀ ထိုးေနမွန္းကို မသိေပါင္။ ေတာ္လည္း နည္း နည္းပါးပါးေတာ့ ဆိုဦး၊ ေျပာဦး။ ေသစာ ရွင္စာေတာင္ မဖတ္တတ္တဲ့ေကာင္ကို ေတာ္ ဒီလိုပဲ လက္ပိုက္ ငါးေထာင္ၿပီး ၾကည့္ေနေတာ့မွာပဲလား ” မလံုး စကားက ကိုညဳိဒင့္ နဖူး ေၾကာေတြ တင္းသြားေအာင္ ရိုက္ခ်က္ျပင္းဟန္ တူသည္။ 

ဖ ဦးထုပ္



ၿမန္မာ အကၡရာတြင္ ဗ်ည္း (၃၃) လုံး ဟူ၍ ရွိပါသည္။ အဆုိပါ ဗ်ဥ္း (၃၃) လုံး အနက္ ဖ  ဦးထုပ္ (ဖ) ၏ ေနရာ သည္ နံပါတ္ ဘယ္ေလာက္မွာ ရွိသလဲ ဆုိလွ်င္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ေျဖႏုိင္သူ ရွားလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

ထုိအခါ က်ေနာ့္႔ ကို ေတြ႕သည့္ ေနရာတြင္ အခ်ိန္ မေရြး ေကာက္ကာငင္ကာ ေမးၾကည့္လုိက္ပါ။ ဖ ဦးထုပ္ နံပါတ္(၂၂) ဟု ဒက္ခနဲ မဆုိင္းမတြ ေျဖလုိက္မည္။ ထုိ႔အတြက္ တယ္ဟုတ္ ပါလားဟု က်ေနာ့္႔ကို အလြယ္တစ္ကူ မထင္ မႀကီး လုိက္ပါနဲ႔ဦး။


ဖ ဦးထုပ္ႏွင့္ က်ေနာ္ ဆက္ႏြယ္ ပတ္သတ္ခဲ့ပုံကို သိရေလေအာင္ ဦးစြာ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။
 က်ေနာ္ ရယ္ ….. ဖ ဦးထုပ္ ရယ္ … ဆရာမႀကီး ေဒၚစန္းရီ ရယ္ ….......................... ။

ယခုေခတ္ ကေလးမ်ား မူလတန္း အဆင့္တြင္ ပညာ သင္ၾကားရသည့္ ကာလ (၅) ႏွစ္ရွိသည္ ဆုိပါလွ်င္ က်ေနာ္တုိ႔ ေခတ္ အခါက (၆) ႏွစ္တာ သင္ၾကားရ ပါသည္။ သူငယ္တန္းေလး၊ သူငယ္တန္းႀကီး၊ ပထမ တန္း ၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္း၊ စတုတၳတန္း တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။ ဆုိလိုသည္မွာ သူငယ္တန္း မွာ (၂) ႏွစ္ ေနရျခင္း ျဖစ္၏။ သူငယ္တန္းေလး (၁) ႏွစ္ေန၊ ေအာင္ၿပီးမွ သူငယ္တန္းႀကီး မွာ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ထပ္ေနရပါ သည္။

က်ေနာ္ သူငယ္တန္းႀကီး ေက်ာင္းသား ဘ၀ ဆုိေတာ့ အသက္ (၇) ႏွစ္ အရြယ္ေပ့ါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာမ က အတန္းေရွ႕ သင္ပုန္းႀကီးတြင္ ေျမျဖဴျဖင့္ ေရးထားေသာ ဗ်ည္း (၃၃) လုံးကို ႀကိမ္လုံးႏွင့္ ေထာက္၍ တစ္ေ ယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ရြတ္ဆို ခုိင္းပါ သည္။ က်ေနာ့္ အလွည့္တြင္ ကႀကီး၊ ခေခြး၊ ဂငယ္ျဖင့္ အစပိုင္းေတာ့ ျဖဴးေနေလ၏။ သို႔ရာတြင္ မည္သုိ႔ ျဖစ္သည္ မသိ၊ တစ္ေနရာ အေရာက္ အကၡရာ ကို ကၽြန္ေတာ္ အစရွာ၍ မရေအာင္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ဆရာမႀကီးကလည္း ဆုိေလ ဆုိေလဟု သတိေပးေန၏။ ထုိသို႔ျဖစ္ေလ က်ေနာ့္မွာ စဥ္းစား မရေလ ျဖစ္ရေတာ့သည္။ အတန္း တတန္းလုံးကလည္း ၿငိမ္သက္ေန၏။ က်ေနာ့္ကိုပဲ အာရုံစိုက္ ေနၾကသည္။ ဆုိေလဟု ဆရာမႀကီးက ေျပာျပန္ပါသည္။ က်ေနာ္ ေခၽြးပ်ံလာသည္။ တစ္ကုိယ္လုံး ထူပူလာသည္။ 

က်ေနာ့္ စိတ္ထင္ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားပါသည္။ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ အစေဖာ္၍ မရ။ ဒါေလးေတာင္ ေမ့ရ ပါမည္လားဟု ဆရာမႀကီး ေဒါကန္သြား ပါသည္။ သူငယ္တန္းႀကီး ေရာက္ေန သည့္တုိင္ ဗ်ည္း (၃၃) လုံးကိုေသာ္မွ ေၾကညက္မႈ မရွိေလေသာ က်ေနာ္ကို ဆရာမႀကီး ေဒါကန္မည္ ဆုိလည္း ကန္ထုိက္ပါေလ သည္။ သို႔အတြက္ ဆရာမႀကီး က်ေနာ့္ကို သူ႔ထက္ထဲမွ ႀကိမ္လုံးျဖင့္ ရိုက္ႏွက္ျခင္း မျပဳခဲ့ပါ။ က်ေနာ့ ဘ၀ တစ္သက္တာ သင္ခန္းစာ ရေစမည့္ အျပစ္ေပးျခင္း မ်ိဳးျဖင့္ အျပစ္ေပးခဲ့ပါသည္။
`ေမာင္ေက်ာ္ … လြယ္အိတ္ယူ။ သူငယ္တန္းေလး ျပန္ဆင္း၊ ဒါကိုမွ မင္း မသိေသးေတာ့ မင္းနဲ႔ သူငယ္တန္းႀကီး နဲ႔ မတန္ေသးဘူး´ တဲ့။ ၿပီးေတာ့ အတန္းသားမ်ားဘက္ လွည့္၍လည္း ေျပာပါေသးသည္။ `အဲဒါ ဘာအကၡရာ လဲ´ ေျပာျပလိုက္ ၾကစမ္းတဲ့။ `ဖ ဦးထုပ္ပါ ဆရာမ´ ဟု တစ္တန္းလုံးက ၀ိုင္းေအာ္ၾကသည္။ 

ထုိေန႔ က သူငယ္တန္းေလးမွာ က်ေနာ္ သြားထုိင္ ရပါသည္။ သူငယ္တန္းေလးႏွင့္ သူငယ္တန္းႀကီးက ဒူး   ပိတ္ဟု ေခၚေသာ အရံ အတားေလး တစ္ခုသာ ျခားထားပါသည္။ ဆရာမႀကီးက အတန္းႏွစ္ခု အလယ္ထိပ္မွာ ထုိင္ၿပီး ႏွစ္တန္းလုံး ကို သင္ရပါသည္။ ရွက္လုိက္သည္မွာ ေျပာဖြယ္မရွိ။ က်ေနာ္ ေခါင္းကို မေဖာ္ေတာ့ပါ။ သူငယ္တန္းႀကီး မွာ က်န္ေနခဲ့ေသာ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း က်ေနာ့္ကုိ မ်က္လုံး အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ လွမ္းၾကည့္ ၾကပါသည္။ ဂရုဏာ သက္ေသာ၊ ေလွာင္ေျပာင္လုိေသာ၊ အထင္အျမင္ေသးေသာ မ်က္လုံးမ်ား ျဖစ္ လိမ့္မည္ဟု ယခု အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ စဥ္းစား ၾကည့္မိပါသည္။

သူငယ္တန္းေလးမွာ ယခုႏွစ္မွ ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာသူေတြ ၾကားထဲ ထုိင္ေနခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းဆင္း ေခါင္းေလာင္း ထုိး၍ အိမ္ျပန္ရသည့္အခါ ယခင္ေန႔ေတြကလုိ က်ေနာ္ မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ သိသြားမွာလည္းေၾကာက္။ ငါေတာ့ တႏွစ္လုံး သူငယ္တန္းေလး ဆင္းေနရ ေတာ့မယ္ဟု ေတြးၿပီး အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔ မိပါသည္။

Thursday, November 10, 2016

ထရမ္႔ ဘာေၾကာင္႔ နိုင္ခဲ႔သလဲ

                                         လူထုမဲဆြယ္ပြဲတစ္ခုမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ေဒၚနယ္ထရမ့္

အေမရိကန္ သမၼတ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေဒၚနယ္ ထရမ့္ နိုင္သြားတာဟာ အေမရိကန္ရဲ့ သမိုင္း စာမ်က္ႏွာ သစ္တစ္ခုကို ဖြင့္လွစ္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အၿပိဳင္ အဆိုင္ အနိုင္ၾကဲရတဲ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ မစၥတာ   ထရမ့္ ဘာေၾကာင့္ အနိုင္ရခဲ့တာလဲ။

မစၥတာ ထရမ့္ ဟာ သီခ်င္းလည္း မဆိုတတ္ ၊ တူရိယာလည္း မတီးတတ္ေပမယ့္ သူဟာ သူေပးခ်င္တဲ့ စကားကို လူေတြ နားလည္ေအာင္ ေျပာနိုင္ ၊ မဲဆႏၵရွင္ေတြနဲ႔ ႏွလုံးသားခ်င္း နီးတယ္လို႔ ဆိုနိုင္သူ ျဖစ္တယ္လို႔ နာမယ္ေက်ာ္ အဆိုေတာ္ Sir Elton John က ေျပာဖူးပါတယ္။

တိုင္းျပည္မွာ Blue Collar လို႔ေခၚတဲ့ အလုပ္ လုပ္တဲ့ လူတန္းစားေတြက နိုင္ငံေရး သမားေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ အသံေတြကို နားမေထာင္ၾကဘူး၊ သူတို႔ဟာ အပယ္ခံ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ခံစားေနၾကရၿပီး အခု မစၥတာ ထရမ့္ က သူတို႔ရဲ့  အေျခအေနကို အျပည့္အ၀ နားလည္ လက္ခံေပးခဲ့တာေၾကာင့္ အနိုင္ ရခဲ့ တာလို႔ ဘီဘီစီ ရဲ့ ေျမာက္အေမရိက သတင္း အယ္ဒီတာ ဂၽြန္ဆိုပယ္ က သုံးသပ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ လူေတြ စိုးရိမ္ေနၾကတဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္တဲ့ အျပင္ကလူေတြ ဝင္လာေနတဲ့ ျပႆ      နာ   ၊ အျငင္း ပြားေနရတဲ့ ကုန္သြယ္ေရး စာခ်ဳပ္ေတြ နဲ႔ ဒီမိုကရက္ေတြက ေသနတ္ ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ ျပန္သိမ္းဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ကိစၥမွာ မစၥတာ ထရမ့္က အေလးထား စဥ္းစားေပးခဲ့ၿပီး တရားလႊတ္ေတာ္ ႐ုံးခ်ဳပ္ရဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာကို အရင္ကထက္ အလယ္အလတ္ က် ေပ်ာ့ေျပာင္း လာေအာင္ လုပ္ဖို႔ သူ႔ရဲ့ ေပၚလစီေတြ ကို လူေတြက လက္ခံတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

အေမရိကန္ က နိုင္ငံေရး သမား အမ်ားစုက ေဒၚနယ္ ထရမ့္ ကို ေထာက္ခံသူေတြရဲ့ ခံစားခ်က္ ကို ေလ်ာ့ တြက္ၾကခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ အခု အေမရိကန္ ေရြးေကာက္ပြဲရဲ့ ရလဒ္ဟာ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မထင္မွတ္တာေတြျဖစ္လာခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။

တစ္ကယ္ေတာ့ မစၥတာ ထရမ့္ ဟာ အစိုးရပိုင္း တာဝန္ မယူခဲ့ဘူး သလို သူ႔ေျပာေနက် အတိုင္း သူဟာ ေလ့က်င့္ ထားတဲ့ နိုင္ငံေရး သမား တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္၊ နိုင္ငံေရး နယ္ပယ္ထဲမွာ အေတြ႕အၾကဳံ ရွိတဲ့သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။



Friday, November 4, 2016

ၿမန္မာ႔ စီးပြားေရး




ၿဗိတိသွ် ဘုရင္မႀကီးက “ရွင္တို႔ စီးပြားေရး ပညာရွင္ႀကီးေတြ စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္း ျဖစ္မယ္ ဆိုတာ ႀကိဳၿပီး မေျပာႏိုင္ဘူး လား” ဟု အလြန္ေက်ာ္ၾကားေသာေမးခြန္း တစ္ခုကို ေမးခဲ့ဖူးပါသည္။ Economic Crisis ေခၚ စီးပြားေရး ကပ္ဆိုက္ျခင္း ဆိုသည္မွာ ၾကိဳတင္၍ျမင္ႏိုင္ေသာ အရာမဟုတ္ပါ။ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ စုေပါင္း၍ စီးပြားေရး အခက္အခဲ မ်ားကို ၾကံဳခဲ့ၾက ရာ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ား ၿပီးသြားမွသာျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္း ကို ေဝဖန္စစ္ေဆးၾကရပါသည္။

ႏိုင္ငံစီးပြားေရး ဆိုသည္မွာလည္း တစ္ႏိုင္ငံလံုးရွိ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ ကုန္သည္ အေပါင္းတို႔၏ လုပ္ငန္းေပါင္းစံု ပါဝင္ ပတ္သက္ေနျပန္ရာ ပန္းခ်ီကားႀကီး တစ္ခ်ပ္လို အနီးၾကည့္ အေဝးၾကည့္ ၾကည့္ၾကရသည္မ်ားလည္း ရွိပါသည္။ လူေပါင္းစံု ပညာရွင္ ေပါင္းစံုတို႔တြင္ မိမိရႈေဒါင့္ကိုလိုက္၍ အျမင္အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိႏိုင္ၾကပါသည္

သို႔ပါေသာ္လည္း ဗဟို ဦးစီးစနစ္ Command Economy ဆိုသည္မွာ ယေန႔ေခတ္ႏွင့္ မကိုက္ မဆီေလ်ာ္ေတာ့ပါ၊ ေစ်းကြက္စီး ပြားေရး စနစ္သည္သာ ျပည္သူ အေပါင္းကို ဆင္းရဲတြင္းနစ္ေနျခင္းမွ ကယ္တင္ လြတ္ေျမာက္ေစႏိုင္မည္။ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး စနစ္ေအာင္ျမင္ေစရန္ ပုဂၢလိက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ရွင္သန္တိုးတက္ေနေစရမည္။ ၎တို႔၏ ပစၥည္း ဥစၥာပိုင္ဆိုင္မႈ အတြက္ ခိုင္မာေစေသာ ဥပေဒမ်ား ရွိရမည္၊ ဂလိုဘယ္ လိုက္ေဇးရွင္း ေခၚ ကမၻာ့ႏိုင္ငံစံုႏွင့္ ကူးလူး ဆက္ဆံၿပီး တံခါးဖြင့္ ဝါဒကို က်င့္ သံုးရမည္ ဆိုေသာ အခ်က္ မ်ားမွာ မွားရန္ အေၾကာင္းမရွိ၊ ေသခ်ာလွပါသည္။ တိုးတက္လာေသာ ႏိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာ၏ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္ လာပံုကို ေလ့လာလ်င္ ထိုအခ်က္မ်ားကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ၾကပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံမွ အစျပဳၿပီး အိႏၵိယ၊ တရုတ္ျပည္၊ ဗီယက္နမ္ စသည္ျဖင့္ ႏိုင္ငံ အသီးသီးတြင္ စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝေသာ လူေနမႈ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေသာႏိုင္ငံမ်ား ျဖစ္ လာၾကပံုကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ၾကပါသည္။

စင္ကာပူႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္ေရး ရခ်ိန္က စီးပြားေရး လုပ္ငန္းဟူ၍ မယ္မယ္ရရ မရွိ၊ တစ္ခ်ိန္က တံငါ သည္ မ်ား စုေပါင္းေန ထိုင္ၾကရာ ရြာႀကီး သာသာျဖစ္ခဲ့သည္။ ယခုအခါ တတိယ ကမၻာႏိုင္ငံ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေဒသတစ္ဝိုက္တြင္ အခ်မ္းသာဆံုး ပထမကမၻာ မွ ႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္ေနပါျပီ။

တရုတ္ႏိုင္ငံသည္ ကြန္ျမဴနစ္ေတာ္လွန္ေရး ကာလ ျပည္တြင္း စစ္ေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရး၏ ေပၚလ စီ အမွားမ်ားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူမ်ား ဆင္းရဲတြင္းနစ္ခဲ့ၾကရာတြင္ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္ဝန္းက်င္မွ စ၍ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း တိန္ေရွာင္ဖိန္ ၏ ဗဟိုမွ ဦးစီးသည့္ စီးပြားေရး စနစ္အစား၊ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲရမည္ ဟူေသာ မူဝါဒျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို စတင္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ 

ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ အတြင္း တရုတ္ျပည္သည္ စီးပြားေရး၊ စစ္ ေရး ကုန္ထုတ္လုပ္ေရး အဖက္ဖက္ မွ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံ တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ျပည္သူလူထု သန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ဆင္းရဲ တြင္းမွ လြတ္ေစႏိုင္ခဲ့ၿပီး လူစီးေလယာဥ္ပ်ံေတြကို ျပည္တြင္း မွာပင္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္သည့္ အဆင့္အထိ ေရာက္ရွိလာပါသည္။ စီး ပြားေရးတြင္ အေမရိကန္ကို ယွဥ္ျပိဳင္ႏိုင္သည့္ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္လာပါသည္။

အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ လြတ္လပ္ေရးရအၿပီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေနရူူးေခတ္မွ စ၍ ဆိုရွယ္လစ္ စီးပြားေရးစနစ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရက ဦး ေဆာင္ၿပီး တည္ေဆာက္ရမည္ ဆိုေသာ မူဝါဒမွာ ဘာကိုမွေဆာင္က်ဥ္းမေပးႏိုင္ခဲ့ေပ။ ၁၉၉၁ ခု နာရာဆင္မာေရာင္း ၏ လက္ထက္မွ စတင္ၿပီး ေနာင္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာမည့္ မာမိုဟန္ဆင္း က ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီး အျဖစ္ႏွင့္ ျပဳျပင္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား စတင္ခဲ့ပါသည္။

သြင္းကုန္ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားကို ေျဖေလွ်ာ့ေပးခဲ့သည္။ အေကာက္ခြန္ႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ေပးၿပီး ႏိုင္ငံျခားရင္း ႏွီးျမႇဳတ္ႏွံမႈ မ်ားကို ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ မိုဒီ တက္လာၿပီးခ်ိန္တြင္ ကမာ ၻ႔ထိပ္တန္းႏိုင္ငံႀကီးအျဖစ္သို႔ ေရာက္ႏိုင္ ရန္ ေမွ်ာ္လင့္လာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ အိႏၵိယ ၏ ေဆာ့ (ဖ) ဝဲ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားမွာ အေမရိကန္ တို႔၏လက္စြဲျဖစ္ လာၿပီး စက္မႈပစၥည္း ထုတ္လုပ္ေရးတြင္လည္း ေရွ႕တန္းသို႔ ေရာက္ရွိလာေနပါသည္။

ကြန္ျမဴနစ္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံကို ၾကည့္လ်င္လည္း စစ္ပြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ခြၽတ္ျခံဳက်ေနသည့္ႏိုင္ငံကို ၁၉၈၆ ခုႏွစ္  တြင္ တိုးတက္ ေသာ အျမင္ရွိသည့္ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားက ဦးေဆာင္ၿပီး ႏိုင္ငံ၏ ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒကို ျပင္ဆင္ကာ ေစ်းကြက္ စီးပြား ေရး စနစ္ကို ထူေထာင္ၾကမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါသည္။

ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္မႈမ်ားမွာ တစ္ခ်ိန္တြင္ ဂ်ီဒီပီ တိုးတက္မႈမွာ ကမာၻ႔တြင္ အျမင့္ဆံုးႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ အာရွ ၏ ခ်မ္းသာေသာႏိုင္ငံတစ္ခုျဖစ္သည့္ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ ကပင္ ဗီယက္နမ္ ဆန္ ကိုေရာင္းခ်ပါရန္ ေတာင္းပန္ခဲ့ရပါသည္။ ၁၂ ႏိုင္ငံ ပါဝင္ေသာ TPP- Trans-Pacific Partnership ပစိဖိတ္ ကုန္သြယ္မႈ စာခ်ဳပ္ တရားဝင္ျဖစ္လာခ်ိန္တြင္ ကုန္သြယ္ေရးမွာ တိုးတက္ လာၿပီး ပိုမို ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝလာမည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကပါသည္။

ဤသည္မွာ ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမူ ဝင္ေရာက္လာျခင္း၊ အစိုးရ၏ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကိုေျဖေလွ်ာ့ေပးျခင္းႏွင့္ အတူ ဂလိုဘယ္လိုက္ ေဇးရွင္း ေဖာ္ျမဴလာ မ်ားျဖင့္ ႀကီးပြား တိုးတက္သြားရျခင္း၏ ဥပမာမ်ားျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံတြင္လည္း စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို မလုပ္ခဲ့ျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဗဟိုဦးစီး စနစ္၊ စီမံကိန္း စီးပြားေရး စနစ္၊ ဆိုရွယ္လစ္ စီးပြားေရး စနစ္ေအာင္ျမင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူးဟု ေသခ်ာခ်ိန္မွ စ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အစိုးရမ်ားက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပါ သည္။


လူငယ္ေတြအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာႏွစ္မ်ိဳး




လူငယ္ေတြေရာက္လာ စကားေျပာၾကတဲ့ အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာ လိုေနလဲ။ ဘာေတြႀကိဳးစား ရမလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးေလ့ရႇိၾကတယ္။ သူတို႔ကို ေ၀ဖန္ပါ၊ ေထာက္ျပပါလို႔ ေျပာတဲ့ သေဘာေဆာင္တဲ့ အတြက္ ၀မ္းသာရပါတယ္။

ခ်ီးက်ဴးရမယ့္ စိတ္

တစ္ဆက္တည္းပဲ လူငယ္ေတြအတြက္ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာမ်ားကိုလည္း ေျပာျပေပးပါ လို႔ ေတာင္းဆိုတတ္ၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ေရးကို လိုလိုလား လား ေတာင္းခံတဲ့ စိတ္မ်ဳိးရႇိတာ လူငယ္ေတြကို ခ်ီးက်ဴးရမယ္။

ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ လူႀကီးေတြေတာင္ ေ၀ဖန္ေရးကို လက္ခံတတ္ၾကတာမဟုတ္ ဘူး။ ေ၀ဖန္သူကို ‘ကက္ကက္လန္’ျပန္ၿပီး ရန္ေတြ႕တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ မႇာ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႔ လိုအပ္ ေနတာေတြကို သိခ်င္စိတ္ ရႇိတာလည္းေကာင္း တာပဲ။

တစ္ပါးသူကို ေထာက္ ျပေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုတာက ပိုၿပီး ႏႇစ္ လိုဖြယ္ေကာင္းတယ္။ ပလႊားစိတ္ မရႇိ တာကို ညႊန္ျပတယ္။ ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ‘ပလဲနံပသင့္’ တာ ျဖစ္တယ္။

လူႀကီးေတြ (အထူးသျဖင့္) ၿမိဳ႕သား ပညာတတ္ လူႀကီးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ဟန္မ်ားတယ္။ (ခုေခတ္စကားနဲ႔ ဆို ပဲမ်ားတယ္ေပါ့)။ တစ္ကယ္ သိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ သိခ်င္ တတ္ခ်င္ေယာင္ သိပ္ လုပ္တတ္ၾက တယ္။

သေရ ဆိုတာ ပြဲမၿပီးတာ

ဟန္မလုပ္တတ္တာဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ ႏႇစ္လိုဖြယ္ အေကာင္းဆံုးအခ်က္ျဖစ္ တယ္။ သိရင္သိတယ္။ မသိ ရင္ မသိဘူး။ ႀကိဳက္ရင္ႀကိဳက္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မႀကိဳက္ဘူး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာတယ္။ ႀကိဳး၀ိုင္းထဲမႇာ
ပရိသတ္ကို ညာၿပီး သေရထိုး သြားတဲ့ လုပ္ပြဲမ်ဳိးဆိုရင္ သည္းခံမေနဘူး။ ၀ိုင္းၿပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾက ဆူၾကတာပဲ။

လက္ေ၀ႇ႔ ထိုးတယ္ဆိုတာ အ႐ံႈးအႏိုင္သိဖို႔ ျဖစ္တယ္။ အ႐ံႈးအႏိုင္ အေျဖမထြက္ရင္ ပြဲၿပီးတယ္လို႔ မယူဆဘူး။ ပညာတတ္ေလာကမႇာ ေရပန္း စားတဲ့ Win-Win ဆိုတာ တစ္ကယ့္ၿပိဳင္ ပြဲေတြမႇာ မရႇိႏိုင္ဘူး။

ၿပိဳင္ပြဲ ဆိုကတည္း က အ႐ံႈးအႏိုင္ သိဖို႔ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးလား။ သေရဆိုတာက ပြဲမၿပီးေသးဘူး။ ေနာက္ထပ္ ၿပိဳင္စရာ ရႇိေသးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္တယ္။

ေဘာလံုးပြဲမႇာ ပူးတြဲ ပထမ ဆိုတာ မရႇိဘူး။ ရာသီကုန္မႇာ အမႇတ္တူ၊ ဂိုးကြာျခားမႈ တူ ျဖစ္ေနရင္ အဲဒီႏႇစ္သင္း ထပ္ကန္ရတယ္။ သေရျဖစ္ေနရင္ အခ်ိန္ပို ကစားရတယ္။ အခ်ိန္ပို ထိ သေရျဖစ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ အ႐ံႈး အႏိုင္ မေပၚမခ်င္း ပယ္နယ္တီ ကန္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ရတယ္။

ပိုၿပီး ရင္းရင္းႏႇီးႏႇီး

ဟန္မေဆာင္ တတ္တာ၊ ပြင့္လင္း တာေၾကာင့္ လူငယ္ေတြနဲ႔ ပိုၿပီး ရင္း ရင္းႏႇီးႏႇီး ေနျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ရႇိတဲ့ အတိုင္း ေျပာတာကို ကိုယ္က နားေထာင္ေပး သလို၊ ကိုယ္ေျပာတာေတြကိုလည္း သူတို႔က
ေစတနာ မႇန္နဲ႔ ေျပာတာပဲဆိုၿပီး လက္ခံတယ္။

လူႀကီး နဲ႔ လူငယ္ သဟဇာတျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးက ေစတနာ မႇန္ဖို႔ပဲ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔လိုအပ္ တာေတြ ေထာက္ျပပါဆိုရင္ ကိုယ္ျမင္ ေတြ႕ တဲ့အတိုင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုယ္ေရးတဲ့ စာေတြထဲက သူတုိ႔ မႀကိဳက္ တာေတြ ကို ေျပာရင္လည္း လက္ခံသင့္တာကို လက္ခံၿပီး ရႇင္းျပဖို႔ လိုအပ္တာကို ရႇင္းျပ လိုက္တယ္။

ဟန္လုပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ‘ဗံု နဲ႔ေျမႇာက္’ ေနတာ မ်ဳိး ေတြမရႇိဘူး။ လူႀကီးေရာ လူငယ္ပါ စိတ္လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတယ္။ စကားေျပာရ တာ ႏႇစ္ဦးစလံုးအတြက္ အက်ဳိးရႇိတယ္။



ေခတ္မီၿခင္း နဲ႔ ေခတ္ဆန္ၿခင္း ( ၂ ) လူထုစိန္၀င္း




ဖက္ရွင္ ရိႈးပြဲ တစ္ခုမွာ ဖက္ရွင္မယ္ တစ္ေယာက္ကို အင္တာဗ်ဴးေတာ့ ဖက္ရွင္မယ္ က ႏိုင္ငံတစ္ကာ စံခ်ိန္နဲ႔ အညီ ေခတ္မီ ေအာင္ အရမ္း ၾကိဳးစားေနရတဲ့ အေၾကာင္း ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ ဗီဒီယုိေတြက တစ္ဆင့္ သာ ေလ့လာႏိုင္ေသးလုိ႔ ထင္သေလာက္ ခရီး မေပါက္ေသးေၾကာင္း ေၿဖၾကားထားတာကို မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္ လုိက္ရပါတယ္။

ဘယ္သူ႔စံက ႏိုင္ငံတစ္ကာ စံလဲ အဲဒါကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ကာ အဆင့္မီ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ ေခတ္မီဆုိတဲ့ စကားမ်ား ေတာ္ေတာ္ေလး .. ေခတ္စားေန တာကို သတိၿပဳမိပါတယ္။

ဆက္လည္း ေတြးေနမိပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ကာ အဆင့္မီ ဆုိတဲ့စကား ေနရာတစ္ကာမွာ သံုးစြဲေနၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိ အဆင့္မ်ိဳးကို ႏုိင္ငံတစ္ကာ အဆင့္မီလုိ႔ ေခၚတာမွန္းေတာ့ ဘယ္သူမွ ေရေရ ရာရာ မသိၾကပါဘူး။ သံုးေကာင္းတုိင္း သံုးေနၾကပံုရပါတယ္။ 


ဥပမာ - ပညာေရး ဆုိပါေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္က အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္ ပညာေရး စနစ္ေတြကို ဟုတ္လွၿပီ ထင္ ၿပီး “စံ” အၿဖစ္ သတ္မွတ္ အတုယူေနၾကစဥ္မွာ သူတုိ႔ဆီက ပညာေရး ပါရဂူေတြနဲ႔ သင္ၾကားေရး ပညာရွင္ေတြ ကေတာ့ သူတုိ႔ဆီက မူလတန္း၊ အလယ္တန္း အဆင့္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သခ်ၤာဘာသာ လုိ သိပၸံ ဘာသာလုိ ဘာသာရပ္ေတြမွာ ကိုရီးယား၊ ဂ်ပန္၊ စကၤာပူ က ေက်ာင္းသားေတြေနာက္ အမ်ားၾကီး ၿပတ္က်န္ေန ရစ္ၿပီ ၊ ပညာသင္ၾကားေရး စနစ္ေတြ ၿပဳၿပင္ဖုိ႔ နည္းလမ္း ရွာၾကံ သင့္ၿပီလုိ႔ သံုးသပ္ေၿပာဆုိေနတာေတြ ၾကားသိေနရ ပါတယ္။

ေလာ္မာတဲ့ အဆင့္ မေရာက္သင့္

ေစာေစာက ေၿပာတဲ့ ဖက္ရွင္ရိႈး ကို ေၿပာပါရေစဦး။ ဖက္ရွင္ အရာမွာ ကမ ၻာ့႔ ထိပ္သီးၿဖစ္တဲ့ ၿပင္သစ္ ဖက္ရွင္ ရိႈး ေတြ ကို မီမွ ႏိုင္ငံတစ္ကာ အဆင့္မီ လုိ႔ ယူဆၿပီး သူတုိ႔ အတုယူရမွာလား။ အတုယူတာမ်ိဳးေတြေတာ့ ေတြ႔ေနရပါ တယ္။ ရိႈးပြဲ တစ္ခ်ိဳ႔ ဆုိရင္ ၿမန္မာၿပည္မွ ဟုတ္ရဲ ႔လား လုိ႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို ၀တ္စားဆင္ယဥ္မႈ လြန္ကဲေန တာ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ လြန္တာတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ “လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီ” တဲ့ အဆင့္ ထိေအာင္ လြန္ေန တာမ်ိဳးပါ။ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ဘီကီနီေၾကာ္ၿငာတာေတြ ၿမင္ေတြ႔ရမလဲ လုိ႔ေတာင္ ေတြး မိပါတယ္။ လွရံု ပရံု မဟုတ္ေတာ့ဘဲ “ေလာ္မာ” တဲ့ အဆင့္ထိ ေတာ့ မေရာက္ေစသင့္ပါဘူး။

မွန္ကန္စြာ ေတြးေခၚတတ္မႈ

ေနာက္ၿပီး ေခတ္မီတယ္ ဆုိတဲ့ စကား။ ဘယ္ဟာကို ေခတ္မီတယ္ လုိ႔ ေခၚရမွာလဲ။ ရမ္ဘိုလုိ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ရိုက္ႏိုင္တာ ေခတ္မီတာလား။ ကြန္ဖူး ကားေတြ ရိုက္တတ္တာ ေခတ္မီတာလား။ အလြယ္ေၿပာၿပီး အလြယ္လုိက္ လုပ္တာ မေကာင္းဘူး။ ကေလးေတြ အတြက္ နမူနာဆိုး ၿဖစ္ေစတယ္။ အေတြး အေခၚေတြ မွန္ မွန္ကန္ကန္ ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၿခင္း ကမွ တစ္ကယ္ေခတ္မီၿခင္း ၿဖစ္တယ္ဆုိတာ ကေလးေတြ သိေအာင္ လုပ္ေပးရပါမယ္။ ပညာ သင္ယူရာမွာလည္း သူမ်ား ေရးထားတဲ့ စာေတြ အလြတ္ ရြတ္ၿပတတ္ရံု လုပ္ တတ္ၿခင္းဟာ ပညာတတ္ၿခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း သိေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ လိုပါတယ္။

ေၿပာတတ္ရံုနဲ႔ ဘာၿဖစ္လာမွာလဲ

အရာရာကိုလည္း စာအုပ္ထဲက ပံုစံ အတုိင္း ေတြးတတ္၊ ၿမင္တတ္၊ လုပ္တတ္ရံုနဲ႔ ဘာမွ အရာမေရာက္ပါဘူး။ အုိင္စတုိင္း က ဘာေၿပာတယ္။ နယူတန္ က ဘယ္လုိ လုပ္တယ္။ ကိန္း က ဘယ္လုိဆုိတယ္။ ဒါ၀င္ ဘယ္လုိေရးခဲ့ တယ္ ဆုိတာေတြ ၿပန္ေၿပာတတ္ရံုနဲ႔ ဘာၿဖစ္လာမွာလဲ။ ကိုယ္ လုပ္ႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ။ အေရးၾကီးတာက ကိုယ္ လုပ္ႏိုင္ဖုိ႔ပဲ။ သူမ်ား ေၿပာတာဆို ဘယ္သူေၿပာတာမွ မယံုနဲ႔။ ကိုယ္တုိင္သိ၊ ကိုယ္တုိင္ေတြ႔မွ ယံုဆုိတဲ့ “ကာလမသုတ္” ကို ၿမန္မာတုိင္း သိေနၾကတာပဲ။ အဲဒီ ကာလမသုတ္ ဟာ အမွန္ဆံုး အေကာင္းဆံုး ပညာ သင္ယူနည္း ၿဖစ္တယ္။ အမွန္ကန္ဆံုး အမွန္တရား ရွာနည္း ၿဖစ္တယ္။ ဒါကိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္ လ်စ္လ်ဴရႈ ထားၾကတာလဲ။